وقتی عاشق یه تصویر خیالی بشی. عاشق آدمی که وجود نداره, یعنی فقط توی تصورات تو وجود داره و زندگی می کنه. وقتی دلتو می دی دست کسی که اصلا معلوم نیست کیه و کجاست , اونوقت آخر عاقبتت می شه مثل من.
می شینی جلو پنجره ی خیالت روی صندلی تابیت و خیال می بافی , یکی رو , یکی زیر , یکی رو , یکی زیر....
مسخره است , می دانم
اما آدم ها که می روند من تازه عاشقشان می شوم
تا هستند همانی هستند که هستند
ولی تا می روند انگار که توی خاطراتم خوبی هایشان بولد می شود
ویرایششان می کنم و با همان اسم ,تبدیلشان می کنم به چیزی که خودم می خواهم .
بعد عاشقشان می شوم. عاشق چیزی که خودم ساخته ام و لزوما آن ها نیستند
بعد می نشینم و حسرت می خورم که چرا فرصت عاشقی را از دست داده ام.
مسخره است ,می دانم
ولی هربار باز همین راه را می روم
باز عاشق می شوم.
می شینی جلو پنجره ی خیالت روی صندلی تابیت و خیال می بافی , یکی رو , یکی زیر , یکی رو , یکی زیر....
