دخترش كه به دنيا آمد ، براي ديدنش رفتيم.
دخترش را بغل گرفته بود. نگاهمان كه كرد ، چشمانش خيس بود.
گذاشتيمش به حساب خوشحالي و اشك شوق و اين مزخرفات
از آن روز ديگر هيچ وقت در جمع هاي زنانه مان حاضر نشد. هيچ وقت با ما سفر نيامد. حتي آن وقت كه دختركش بزرگ شده بود .
اصرار ما براي تنها گذاشتن دخترك با پدرش و آمدن به سفر به هيچ جا نرسيد.
شوهرش كه مرد. دخترك را تنها مي گذاشت و به سفر مي آمد.
هيچ وقت نفهميديم چرا نگذاشت حتي يك لحظه دختر با پدرش تنها بماند.
هيچ وقت نفهميديم ، نه ما و نه حتي مادر خودش....
