بعد از مدت ها كه اين فيلم بي نواي " تعطيلات رمي" توي كمد خاك مي خورد و ما هي چپ چپ نگاهش مي كرديم و هر كاري مي كرديم حوصله مان نمي آمد كه ببينيمش بالاخره ديشب براي اين كه تا شروع فوتبال خوابم نبره تسليم شدم و نشستم به ديدنش!
و همون اول كه اسم " بيلي وايلدر" عزيز رو ديدم و البته " گريگوري پك" وقتي كوچك بود!! صدبار خودم را لعنت كردم كه چرا زودتر اين بيچاره را از كنج عزلتش بر نداشته بودم و نديده بودم!
خلاصه اين شد كه ديشب كلي دوز سينماي سياه و سفيد كلاسيك خونمان بالا رفت و نشستيم به ديدن فيلم و البته سينما به معناي واقعي كلمه. يك فيلم واقعي نه از اين لوس بازي هاي امروزي كه همه چيز هستند جز فيلم. كارگردان ها يادشان رفته كه بابا اينجا سينماست و اين فيلم است نه محل حل تمام مشكلات جوامع بشري.
كلاسيك ها را براي اين دوست دارم كه مي دانند براي چي ساخته شده اند. براي داستان. لذت مي برم وقتي مي بينم فيلم دارد پيش مي رود با يك سري آدم كه دارند قصه ي خودشان را مي گويند و كسي شعار نمي دهد ، دوربين شلنگ تخته نمي اندازد ، كات هاي بي جا ، جا به جا توي چشمت فرو نمي روند و خلاصه مخت نمي تركد وقتي كه فيلم تمام مي شود.
نمي گويم فيلم نبايد نوآور باشد ، نبايد كارهاي عجق وجق بكند ، نه همه ي اين ها لازم هستند ، فقط آدم گاهي دلش براي سادگي و ناب بودن تنگ مي شود ، نمي شود؟
مخصوصا وقتي همه چيز دنيا اين قدر پيچيده و گره خورده شده ، يك داستان سرراست خطي ، بدجوري دل آدم را مي برد ، نمي برد؟
حتي اگر داستان به همان سادگي و تكراري بودن عاشق شدن پسر گدا به پرنسس پولدار باشد. داستان از اين دم دستي تر هم مگر داريم؟
و چه چيزي لذت بخش تر از شنيدن آن از زبان داستان گويي مثل " وايلدر"
