با رمز یا زهرا

عقلم وارد میدان مین شده. هر حرکت اشتباه، هر لغزش می تواند تمام دنیایم را نابود کند.
مین ها یکی و دوتا نیست. هوا مه آلود است و تنها نور موجود، همان یک ذره نوری است که از رخ نمایی گاه و بیگاه ماه لاغر و رنگ پریده از میان ابرهای تکه تکه به زور خودش را به میدان مین می رساند و خیلی به کار چشم های تار شده عقل از حقه های دل موذی نمی آید.
دل نامرد بی انصاف اما آن طرف میدان مین روی پشته خاکی یله داده و پوزخند مسخره همیشگی اش را نشانده روی لب هایش و زل زده به پاهای لرزان عقل و مین های جلوی رویش.
عقل بیچاره دل به میدان مین زده و زیرلب ذکر میگوید مبادا پا روی یکی از مین ها بگذارد و ...

نکونام

و کم من ثناء جمیل لست اهلا له نشرته.

چه بسیار ستایش شدم که شایسته آن نبودم. این تو بودی که نام خوش از من در میان مردمان پراکندی.

باش

با کسی باش که تو را تبدیل به آدم بهتری می کند. سقوط همپا نمی خواهد.

امانت کبود

وقتی چیزی امانت می گیری، همه سعیت رو میکنی که خط روش نیفته. مواظبی عین اولش پسش بدی.
یه خال روش میفته دلواپس می شی. میری کل شهر رو میگردی تا عینش رو پیدا کنی.
پیدا نشد با سرشکستگی و خجالت پسش میدی و هرارتا عذرخواهی می کنی. دو تا چیز می ذاری روش تا شاید کوتاهیت توی نگه داری امانت رو جبران کنه.

اما علی چه حالی داشت موقعی که کبودی بدن زهرا رو موقع غسل می دید.
علی، زهرا رو پیمبر این طور دست تو داده بود؟ علی با امانت پیمبر چه کردی؟ علی خوب امانت داری نکردی.

علی چه حالی داشت؟ چه خجلتی به جانش افتاده بود؟
علی جان موقع پس دادن امانت سر به زیر داشت. نه در شهر مانندی بود که جایگزین کند نه چیزی بود که سر بدهد.
علی بهترین امانت دار بود اما وای از امانتش. وای از امانت کبود و شکسته اش.

ای حلزون

ای حلزون
از کوه فیجی بالا برو
ولی آهسته آهسته. ..

مطمئنا شاعر ژاپنی این هایکو اصلا منظورش نبوده که حلزون عجله نکن برای بالا رفتن از کوه فیجی. حلزون در بالاترین سرعتش، یک قدم تا نرفتن و ایستادن فاصله داره.
ترجمه دقیق این هایکو میشه:
ای حلزون،
از کوه فیجی بالا برو
با آخرین سرعتی که می تونی.

و خب آخرین سرعت اون حلزون در مقیاس ما احتمالا می شه چیزی توی مایه های آهسته آهسته.

بهشت من را بدهید بروم

بهشت باید جایی باشد پر از سکوت و کتاب و فیلم
و حضور گاه به گاه دوستانی که بشود راجع به کتاب ها و فیلم ها گپ زد.
و البته کلی بستنی 😊

خوشامدگویی

این غم آمده و نمی رود.
کاری نمی شود کرد جز با آغوش باز پذیرفتنش.
می نشینم و منتظر می شوم تا حال دل خوش شود.

آدم وقتی غمگین است خود به خود موسیقی هایی که گوش می دهد هم رنگ غم می گیرند و این جوری می شود که آدم به فنا می رود.