بر سر دوراهي من بودن

لیلی های دیروز , مجنون های امروز

2012-02-25T08:52:00.000+03:30

دخترهای این سرزمین هنوز لیلی اند. هنوز وقتی مجنون را می خواهند , ظرف را می شکنند , بله نمی گویند.
پسرهای این سرزمین اما انگار دیگر مجنون نیستند. ظرف شکسته را جدی می گیرند و می روند
و از آن بدتر
ظرف را آن قدر عزیز می دارند که از ترس شکستنش , لیلی بینوا را چشم به راه می گذارند تا ظرف دلش بشکند و ...

نامردا

2012-02-07T11:46:00.001+03:30

متنفرم از آدمایی که وقتی حال نداری زنگ می زنن و تو مجبوری قطعشون کنی. بعد وقتی حال داری و زنگ می زنی بهشون , جواب نمی دن!

پدر

2012-02-07T10:38:00.000+03:30

گاهی از پدر متنفر می شوم که سرطان گرفت و شد سابقه ی خانوادگی ما و حالا هی باید بترسیم که نکند یک روزی ما هم ...

گاهی اوقات از خودم متنفر می شوم که از پدر متنفر می شوم که سرطان گرفت و شد سابقه ی خانوادگی ما و حالا هی ....

عدس پلو به خونه اش نرسید!

2012-02-07T09:26:00.000+03:30

یادم نیست کی بود , چند سالم بود یا چی. به گمانم دبیرستانی بودم شاید هم دوم یا سوم راهنمایی. رفته بودم برای طرح حذف فلج اطفال. قرار بود خونه به خونه بریم و تو حلق ! بچه ها دو قطره از این فلج اطفالا بریزیم. یادمه به زینب زنگ زدم که باهام بیاد , طبق معمول نیومد. کل عیشم رو خراب کرد. بچه ی خجالتی تنهایی که من اون موقع بودم ( هنوز هم هستم ورژنش فرق کرده!) از فکر بودن با یه مشت غریبه داشتم می مردم. طرح تموم شده بود و برای ناهار برگشته بودیم مسجد محل. هیچ وقت یادم نمی ره. مسجد ولیعصر بود ته اون خیابابونه تو شهید عراقی. طبقه دومش که مخصوص خانوما بود تاریک بود و L شکل. همه جمع شده بودن و ناهار رو که قشنگ یادمه عدس پلو بود می خوردن. من هم نشسته بودم دقیقا تو اون یکی یال L و تنهایی ناهار می خوردمو و خدا خدا می کردم بابا زودتر بیاد تا بریم خونه و ته دلم مطمئن بودم که بابا آخرین نفریه که اونجا رو ترک می کنه . بدترین عدس پلوی عمرم بود.
دیروز کارخونه رو افتتاح کردن بالاخره. صبح مراسم بود و ما از هفت توی کارخونه بودیم . بچه ها دیشب مونده بودن و همه ی محوطه رو پر از پرچم و پلاکارد کرده بودن. یک جعبه ی بزرک نمادین هم از دارومون درست کرده بودن و گذاشته بودن روی استند. یه ساتن نقره ای هم کشیده بودن روش. همه چیز آماده بود و حدود ساعت هشت رییس جمهور اومدو ....
اینا هیچ کدوم مهم نیست. من وایستاده بودن تو ورودی بخش اداری و داشتم فکر می کردم از اون ظهر و عدس پلو تا افتتاحیه ی امروز چه راه درازی رو اومدم. چه راه دراز و .........
حالا عدس پلوهامو دیگه تنها نمی خورم. می رم وسط جمع , روی صندلی وسط می شینم و بین هر قاشق پلویی که می خورم با یکی شوخی می کنم , سربه سر یکی می ذارم و .... ولی هنوز هم عدس پلوهام طعم مزخرفی می دن , طعمی که هر دقیقه اش دعا می کنم کاش بابا زودتر کارش تموم شه و بریم خونه.
راه درازی اومدم ولی هنوز به خونه نرسیدم.

لینک های مربوط:
http://khabarfarsi.com/ext/2019262
http://khabarfarsi.com/ext/2024743

کلّا چه خبر؟!

2012-01-28T16:21:00.000+03:30

از این شرکت لعنتی متنفرم که حتی یک لحظه وقت نمی شه پاشم برم تا اون سر اتاق و یه حالی از همکارم بپرسم و ببینم چه خبرا کلّا....

تو این شرکت لعنتی گیر افتادم چون همکارایی دارم که حتی یک لحظه وقت نمی شه پاشم برم تا اون سر اتاق و یه حالی از همکارم بپرسم و ببینم چه خبرا کلّا....

یکی رو , یکی زیر

2012-01-22T23:41:00.000+03:30

وقتی عاشق یه تصویر خیالی بشی. عاشق آدمی که وجود نداره, یعنی فقط توی تصورات تو وجود داره و زندگی می کنه. وقتی دلتو می دی دست کسی که اصلا معلوم نیست کیه و کجاست , اونوقت آخر عاقبتت می شه مثل من.

می شینی جلو پنجره ی خیالت روی صندلی تابیت و خیال می بافی , یکی رو , یکی زیر , یکی رو , یکی زیر....

تفکرات یک کج و کوله

2012-01-07T16:38:00.000+03:30

دارم کتاب " خاکستر آنجلا" رو می خونم. n سال پیش خریدمش و نشده بود که بخونمش. کتاب جالبیه . از زبون یه پسربچه که اوایل قرن 19 شایدم 20! توی ایرلند زندگی می کنه. یعنی به قول خودش , از اولین آدمایی هستن که از آمریکا به ایرلند مهاجرت کردن. حالا اصلا بحثم سر این کتابه نیست که اتفاقا کتاب خوبیه و جایزه پولیتزر هم برده.
می خوام بگم که توی این کتابه یه بابای دائم الخمری هست که کمک خرجی خانواده رو که از خیریه می گیرن خرج عشق و حال خودش می کنه . از این آدم آشغال تر هم مگه می شه که آدم یه قرون پول زن و بچه ی گرسنه شو ببره و مست کنه باهاش؟! خلاصه اون وقت این باباهه یه بابای ماهیه که نگو . یعنی تو رابطه با بچه هاش و تو تربیتشون واقعا یه جور خوبیه. یعنی انقدر حواسش به بچه هاش هست که مثلا آدم بار بیان و درس بخونن و اینا.
بعد چند روز قبلش هم با مستر ه. حرفش شده بود که بچه دار شدن تو این دوره زمونه غلطه و اصلا چه کاریه و کلا کار مزخرفیه و از این حرفا.
بعد همین جوری بی ربط داشتم به این فکر می کردم که مثلا یه جایی مثل استرالیا که بیش تر کسایی که رفتن اونجان تبعیدی و زندونی بودن , چی شده که آخرش شده کشوری که الان هست.

بعد همه ی اینا به هم ربط پیدا کرد و شد این نتیجه گیری که اصلا فلسفه ی زاد و ولد اینه که هر آدمی حتی آشغال ترینش ( منهای اون جک جونورایی که قاعدتا فقط ظاهرشون شبیه آدمیزاده) برای بچه اش زندگیه بهتری می خواد نسبت به چیزی که خودش داشته. یعنی طرف می بینی خودش معتاده ها اما به بچه اش یاد می ده که اعتیاد چیز بدیه. . همین یه اپسیلون یه اپسیلون به سمت بهتر شدن باعث میشه که دنیا بره جلو و شاید بشه یه دنیای بهتر. اینه که به گمانم اصلا بچه دار شدن برای اینه که تو یه آدمی بسازی از خودت بهتر حتی شده یه ذره تا دنیا کم کم جای بهتری بشه در کل

خلاصه دلخوشیه ما هم همین فکرای چرت و پرت و نتیجه گیری های کج و معوجه تا شاید آخرش یه ذره فهمیدیم این جا چه خبره! والّا!

قوربانت

2012-01-01T14:12:00.000+03:30

بالاخره بعد از مدت ها تونستم یه کاری غیر از کار بکنم. جمعه با "سمان" رفتیم جای همتون خالی " اسب حیوان نجیبی است" . خداییش بعد از مدت ها فیلمش خیلی چسبید . حتی از ذرت مکزیکی بعدش هم که توی این فصل سرما به جای دلستر شده سمبل اراذلگردی های ما هم بیش تر چسبید. درباره ی فیلم اگر بشه برای "سینمافا" می نویسم. درباره ی بقیه ی روز هم که نمی نویسم. پس فعلا همین .
قوربانت , خودافظ!

راستی یادم رفت بگم. فیلم رو حتما برید ببینید. فیلم خوب چسبناکیه. مخصوصا دیالوگای خیلی کوتاهش.

حسودی

2011-12-28T17:15:00.005+03:30

گاهی اوقات به خانم آ. حسودیم می شه به خاطر حرف هایی که می تونه به آقای الف بزنه و اصلا به این فکر نکنه که بهش بگن مزخرف , ضایع, بی حیا, بی ادب, جلف , بدبخت, مایه آبروریزی , گدای بی ادب , .... و تموم اون چیزهایی که من هربار حرف هاشو می شنوم توی دلم بهش می گم!

همین قدر

2011-12-28T15:37:00.001+03:30

من نمی دونم فقط همین قدر می دونم که دنیای با خدا خیلی بهتر از دنیاییه که هیچ خدایی نداره.

و می دونم که وقتی کسی هست که کارای سخت ازت می خواد چون انقدر بهت اطمینان داره که می دونه می تونی , خیلی حس خوبی داره . حتی وقتی اون کاری که ازت می خواد واقعا سخت به نظر بیاد , همین باوری که بهت داره , اعتماد به نفست رو می بره بالا.

من فقط همینا رو می دونم

همت مضاعف

2011-12-28T09:44:00.000+03:30

اگر نصف پشتکاری که راننده های تاکسی در روشن کردن بخاریشون در زمستون دارن , در روشن کردن کولر ماشینشون در تابستون نشون می دادن, دنیا بهشت می شد به جان خودش.

مدد

2011-12-25T11:11:00.001+03:30

اومدن به این وبلاگ بی نوا هی داره سخت تر و سخت تر می شه. اونقدر سخت شده که تا بیام اینجا دیگه حرف زدنم رفته!! آقا کسی می تونه بگه کجا می شه رفت که فیلتر نباشه و البته "بلاگفا" هم نباشه. بابا مددی. مردیم از این فیلترشکن...

آخر پاییز

2011-12-22T09:45:00.001+03:30

دیشب جوجه ها را شمردم. همه شان بودند جز یکی!

سیاهچاله

2011-12-09T20:45:00.000+03:30

سیاهچاله ها بس که احساس خالی بودن می کنن , هر چی که هست می کشن توی خودشون.

سیاهچاله نباشی هیچ وقت...

چرندیات یک سفسطه پرست

2011-11-28T12:31:00.004+03:30

بعضی آدم ها را باید گذاشت کنار. یعنی بعضی آدم ها را دل قبول می کند و عقل کوتاه نمی آید , بعضی ها را هم عقل دو دستی می چسبد و دل به هیچ صراطی مستقیم نمی شود. این آدم ها را باید بی خیال شد . فایده هم ندارد. یعنی آخر آخرش یا عقل بیچاره ات می کند یا دل ذله ات می کند.
این آدم ها را که بی خیال شوی , تقریبا کسی نمی ماند. یعنی نه این که نماند , کسی می ماند که تو برایش یکی از دو دسته ی بالایی و طرف کلا تو را بی خیال شده که نکند یک وقت آخر آخرش یا عقل بیچاره اش نکند یا دل ذله اش .
این می شود که خلاصه ته تهش تو می مانی و حوضت .
البته ناامید نشو. اوضاع آن قدرها هم بد نیست. بعضی ها هستند که خودشان با خودشان جزو دو دسته ی اول قرار می گیرند و مجبور می شوند خودشان را هم کلّا بی خیال شوند. پس هر بار که کم آوردی به دسته ی آخر فکر کن و خدا را شکر کن که لااقل خودت را داری!!!

دلتنگی یه کوچه پشتی

2011-11-24T19:52:00.001+03:30

می دونی بیش تر از همه دلم برای چی تنگ می شه. برای این که عصرا وقتی دارم میام خونه , سر پیچ خیابون, جایی که آخرین آنتن رو می ده , زنگ بزنم بهت و بگم هستی من بیام اون فیلم جدیده رو ازت بگیرم؟ تو هم بگی آره بیا , فقط زنگ بالا رو بزن. بعد من بگم باشه می بینمت پس. بعد بیام و از سر کوچمون رد شم و کوچه ی بعدی , خونه اول,زنگ دوم رو بزنم و تو بدون این که بپرسی کیه؟ درو باز کنی و بعد کله تو از تو راه پله بیاری بیرونو و بگی بیا بالا و بعد من بگم نه زود می خوام برم و تو هی اصرار کنی و من انکارو و آخرش تو بیای پایین و بعدش نیم ساعتی سرپا وایسیم و حرف بزنیم و من کل روزمو برات بگم و تو کل روزتو برام بگی و بعد من که دیگه چشمام از خستگی باز نمی شن و تو که داری از سرما می لرزی از رو بریمو و بعدش خدافظی کنیمو و تو بیای تا دم درو و از لای در دست تکون بدیو و من برم و یادم بره که فیلمو ازت بگیرم!!!
"سم" دلم واسه جای خالیت تو کوچه پشتی تنگ می شه دختر. مواظب خودت باش اون دور دورا . اون ور پل منتظرم باش. خیلی دور نرو که بعد پل پیدات نکنم. قول؟

گرگرو

2011-11-21T23:38:00.000+03:30

دو روزه هر کی یک کلمه حرف می زنه , می زنم زیر گریه . نمی دونم چه مرگم شده. هر چی فکر می کنم هیچی به ذهنم نمی رسه. فقط می دونم که تو راه رفتن به سر کار مدام دارم گریه می کنم. موقع برگشتن گریه می کنم. رییس جان می گه سلام , گریه می کنم . می گه خداحافظ , گریه می کنم. بچه ها می گن سلام , گریه می کنم. می گن خداحافظ , گریه می کنم.
نه این که جلو ملت گریه کنما , نه. من متخصص گریه ی بی صدام. تا صورتمو نگاه نکنی , نمی فهمی دارم گریه می کنم. اینه که پشتمو می کنم به بچه ها , سرمو می کنم تو زونکنا و اشک که می ریزم.
هنوز نفهمیدم چمه , بالاخره اما می فهمم. فکرکنم فشار کار زیاد شده و تحمل من کم شده.
فعلا که گریه هام جواب داده و قراره برام نیروی کمکی بگیرن. ببینم چی می شه...

مطهری و ناپلئون

2011-11-19T19:58:00.000+03:30

از هر طرف که میریم باز می رسیم به همون جمله ی شهید مطهری که گفته بود : "وای به حال مملکتی که انجام وظیفه توش امتیاز محسوب بشه"

پ.ن.: البته بگما این جمله رو من n سال پیش از یه جایی که اصلا یادم نیست شنیدم و اصلا مطمئن نیستم اگر واقعا شهید مطهری همچین چیزی گفته باشه. هر چند به قول ناپلئون بعضی جمله ها آدم رو از دونستن اسم گوینده شون بی نیاز می کنن...
ضمنا اینم بگم که بازم مطمئن نیستم اگر این جمله دومی رو هم ناپلئون گفته باشه!!

توضیح واضحات : تصویر:Call of Duty

fingerprint

2011-11-18T03:49:00.002+03:30

our finger prints don't fade from the lives we've touched

Source: Taylor, Remember me

آخرین حرف؟

2011-11-14T22:48:00.000+03:30

این آخرین حرفته؟

خنده!

2011-11-13T16:43:00.001+03:30

هر کاری می کنم خنده ام بند نمی آد. الان هم از جلسه اومدم بیرون بلکم خنده ام تموم بشه. دکتر گفت بیام یه دل سیر بخندم بعد برگردم تو جلسه!!!
به گمانم دچار حمله شدم!!!!!
دیگه برگردم. ضایع است :)

مهربانی زیر برف

2011-11-11T11:35:00.001+03:30

وقتی برف می بارد ,آدم ها مهربان تر می شوند. این را یک بار جایی خواندم. و دیدم چه راست می گوید...

پ.ن.: عکس: پارک رز , ساعت ۶وربع صبح , در مسیر هر روزه ی کار

رفتن یا نرفتن و .... رفتن

2011-11-11T10:59:00.001+03:30

- شما وقتی سه تا بلیت دارید که اگر خودتان بروید , دو تایش می سوزد و اگر نروید هر سه تایش را می توانید بفروشید , به کنسرت نمی روید.
- شما وقتی خیلی هم عاشق شهرام ناظری نیستید و فقط کمی عاشق حسین علیزاده می باشید,کنسرت نمی روید.
شما وقتی کتانی پایتان است و یک ژاکت و عینهو چی برف می بارد کنسرت نمی روید

شما وقتی ماشین ندارید و هیچ ... را گیر نیاورده اید که شما را برساند , کنسرت نمی روید.

شما وقتی تا ۴و۴۵ کرج هستید و باید تا ۷ونیم نمایشگاه بین المللی باشید و تازه می خواهید یک سر هم بروید خانه تا لباس و کفشتان را عوض کنید , کنسرت نمی روید.

شما وقتی مستر م. که قبلا از شما جواب منفی شنیده و قرار است با دوست گرامش از نوع مونثش هم تشریف بیاورند , کنسرت نمی روید.

شما وقتی هنوز بلیتتان را نگرفته اید و قرار است توی سالن تازه بلیت را دریافت کنید آن هم اگر خدا بخواهد , کنسرت نمی روید.

شما وقتی شام نخورده اید و دارید از گرسنگی می میرید و توی ترافیک گیر کرده اید و مدام به خودتان می گویید عمرا نمی رسید و هر چند ثانیه که به بقیه زنگ می زنید می بینید آن ها هم عمرا نمی رسند ,کنسرت نمی روید.

شما وقتی کنسرت یک ساعت و نیم با تاخیر شروع می شود و شما می دانید که عمرا تا ۱۲ تمام نمی شود و شما ماشین ندارید وهیچ ... را گیر نیاورده اید که شما را برساند و عمرا هم با مستر م. نمی روید , کنسرت نمی روید.

شما وقتی با هزار زحمت بعد از چندبار نشدن , بلیت کنسرت ناظری و علیزاده را گیر می آورید به کنسرت می روید.
شما وقتی می دانید این اتفاق یک بار در زندگیتان می افتد , به کنسرت می روید.
شما وقتی اصرار مستر ه. را می بینید و قول ایشان را که دوتا بلیت دیگر را می فروشند , کنسرت می روید.
شما وقتی دارید از فضولی می میرید تا میس ن. خانم مستر ه. را ملاقات کنید و البته میس گ. خانم مستر م.! را , حتما به کنسرت می روید.
شما وقتی .....
هیچ دلیل دیگری به ذهنم نمی رسد اما به هر حال شما به کنسرت می روید!

ما به کنسرت رفتیم,یخ زدیم,حرص خوردیم,قانقاریا گرفتیم, خانم مستر ه. را ملاقات کردیم و کلی خوشوقت شدیم , خانم مستر م. را دیدیم و در awkwardترین موقعیت ممکن قرار گرفتیم و اصلا خوشوقت نشدیم و مستر م. هم با ما سرسنگین شد , یک بلیت روی دستمان ماند , از شدت خستگی به زور کنسرت را گوش دادیم و از نوازنده ها کمال لذت را بردیم و از خواننده کمی تا قسمتی! , از اجرای آخر که به کردی بود واقعا خوش به حالمان شد و ساعت یک و ده دقیقه به خانه رسیدیم و مادر جان را کلی نگران دیدیم و خلاصه این که ما بالاخره کنسرت "شهرام ناظری و حسین علیزاده " را هم رفتیم که فرداروزی در بستر مرگ نگوییم این را می رفتیم و می مردیم بهتر بود یا نمی رفتیم و می مردیم؟!!!

در معیت مهمان لپ گلی

2011-11-07T13:07:00.000+03:30

رییس لپ گلی مهمانمان از پاستور را به من سپرده که مثلا توی سرویس تنها نباشد و ما همراهیشان کنیم تا مقصد. من هم مهمان جان را تا دم در سرویس برده ام , بعد هم می گم : این سرویسه . می ره تا آزادی. من با سرویس نمیام خودم. از آشناییتون خوشبخت شدم . خداحافظ. !!
بعدشم خیلی محترمانه رفتم سوار ماشین شدم و با مستر و میس ق. تا خونه اومدم!!
یعنی موندم فردا چه جوری برم تو چشم لپ گلی نگاه کنم!!!

I HATE ME...

2011-11-06T11:51:00.001+03:30

در حال حاضر فقط : I HATE ME.

اسکل و اسکل دونه

2011-11-03T22:32:00.000+03:30

بعد یه هفته جیغ زدن سر رییس جان بیچاره ,بالاخره موفق شدم دیشب سر وقت یعنی همون ۴ونیم ازشرکت بزنم بیرون. مستر غ. بیچاره هم که از شانس بدش مسیر خونشون از کمی نزدیک به خانه ی ما می گذره محکوم به این میشه که منو برسونه تا مصلی که بتونم با سم برم نمایشگاه مطبوعات. مستر غ. همت رو می گیره و میاد سمت شرق و من هم با تمام دقت منتظرم تا تابلوی متروی مصلی رو ببینم وپیاده شم.نزدیک شریعتی که می شیم ,دوزاری کج و کوله من می افته که بابا مصلی که بر همت نیست ,بر رسالته!!!مستر غ. بیچاره هم که با دیدن اطمینان من در کل مسیر جرات اظهارنظر درباره ی این که آخه مصلی چه ربطی به همت داره رو پیدا نکرده , در کمال عذاب وجدان ,بنده رو ژروی پل شریعت-همت پیاده می کنه و می ره. و از اونجا که شریعتی یک طرفه است , من آی کیو که ژاکتم رو هم توی شرکت جا گذاشتم مجبور می شم تا منتظر اتوبوس شم. از اونطرف سم به مصلی رسیده و منتظر منه.قرار بر این میشه که سم زودتر بره توی نمایشگاه و بعضی غرفه ها رو بگرده که مثلا جلو بیفتیم تا من هم برسم. بعد از یک ربع سم. زنگ می زنه و می گه هر چی در می زنم کسی در مصلی رو باز نمی کنه !!! نامردا هنوز که هشت نشده!خودشون گفتن تا ده آبان نمایشگاه هست. همین جاست که بنده م یفهمم من و دوست عزیزم سم چه قدر تفاهم داریم!! جیغ می زنم و با خنده می گم آخه بابا امروز که یازدهمه!
خلاصه با خوندن "اسکل و اسکلدونه اسکل همین دو دونه" قرار می ذاریم که هم رو سیدخندان ببینیم و لااقل به خریدن گوشیمون برسیم!!
از اشتباهاتی که می کنیم اصلا تعجب نمی کنیم. تمام لذت گشتن های من با دوستانم در همین حواس پرتی ها و شوت بازی هاست. ما به هم که می افتیم , رسما تعطیل می شویم. اصلا اراذلگردی بدون این سوتی ها معنی ندارد. ( مگه نه سمان؟ ایستگاه BRT پارک ملت را یادت هست؟this is a bus!)

خلاصه هرچند که به نمایشگاه امروز نرسیدیم ولی در عوض بعد از مدت ها باز هم با دوست قدیمی زندگی کردیم. دل ما هم به همین چیزهای کوچک خوش می شو. دل قانعی داریم خدا را شکر :)

توهم های تک

2011-11-01T23:18:00.000+03:30

حالا بماند که سر همین زدن نوشته ی " لطفا سیفون را بکشید" توی توالت شرکت چه قدر بحث کردیم که بابا زشته ,خوبیت نداره. خیر سرمون "های تک" هستیم مثلا! و اینا. آخرش هم از رو رفتیم و زدیم نوشته ی کذایی رو.

حالا دیروز رفتم می بینم یه بنده خدایی برداشته روی "ب" و "ک" کلمه ی بکشید , ضمه گذاشته و خلاصه که فوران نمک.

ما رو باش که توهم "های تک" زده بودیم. بابا اینجا از دبیرستان میس ف. هم ضایع تره. والّا!

؟

2011-10-29T22:52:00.000+03:30

شما به شانس دوم اعتقاد دارید؟

اعتقاد دارید که گاهی (شاید هربار) باید به آدم ها شانس دوباره ای داد؟

اعتقاد دارید آدم باید بعضی وقت ها به خودش هم شانس دوباره ای بدهد؟

اعتقاد دارید که همیشه باید شانسی برای جبران داد , به خودمان , به دیگران؟

همه چیز...

2011-10-29T22:31:00.001+03:30

گاهی فقط کسی را لازم داری که
زل بزند توی چشم هایت و بگوید:
" همه چیز درست خواهد شد"...

hate you all

2011-10-28T13:00:00.000+03:30

Some stupid chick in the checkout line

Was paying for beer with nickels and dimes

And some old man who clipped coupons

Had argued whenever they wouldn't take one

All I wanted to was buy some cigarettes

But I couldn't take it anymore so I left

I hate everyone (4x)

All the people on the street, I hate you all

And the people that I meet, I hate you all

And the people that I know, I hate you all

And the people that I don't, I hate you all

Oh, I hate you all

Some fucking asshole just cut me off

And gave me the finger when I fucking honked

Then he proceeded to put on the brakes

He slammed on the brakes, but I made a mistake

When I climbed out of my van he was waiting

But he was six three and two hundred pounds of Satan

I hate everyone (4x)

All the people on the street, I hate you all

And the people that I meet, I hate you all

And the people that I know, I hate you all

And the people that I don't, I hate you all

Oh, I hate you all

I bet you think I'm kidding

But I promise you its true

I hate most everybody

But most of all I hate

Oh, I hate you

All the people on the street, I hate you all

And the people that I meet, I hate you all

And the people that I know, I hate you all

And the people that I don't, I hate you all

And the people in the east, I hate you all

And the people I hate least, I hate you all

And the people in the west, I hate you all

And the people I like best, I hate you all

Oh, I hate you all

Downlaod here

پ.ن.:

دیشب که داشتم فصل دوم Grey's Anathomy رو می دیدم , این Sound Track توجهم رو جلب کرد.

حاشیه

2011-10-26T22:36:00.000+03:30

خب وقتی صفحه ی آدم فیلتر باشه و وقتی سرکار فیلترشکن کار نکنه و خونه هم انقدر خسته باشی که نتونی بیای پای نت , همین میشه دیگه. کلی وقت می گذره و نمی شه بیای و یه چیزی این جا بنویسی.
بعد از رفتن نیلو و اخراج سعد و حلاج , حالا توی واحد ما ,من موندم و جناب دکتر رییس! کارها از سر و کولم بالا می ره ,افتتاحیه برای بار nام عقب افتاده و کل بار اون سه نفر هم افتاده گردن من! نمی رسم نفس بکشم. هر چی هم می گم بابا زودتر نیرو بگیرید ,کسی حواسش نیست. به رییس می گم انقدر به من فشار بیارید تا من هم برم خودم رو وارد حاشیه کنم تا مجبور شم برم و خلاص. رییس جان هم به جای همدردی و پیدا کردن یه راه حل برمی گرده و می گه , راه بهتری هم برای رفتن هست ,تو رو خدا دیگه حاشیه درست نکنید.

خلاصه این که تا این کارخونه افتتاح شه ,من یکی که مردم.

کلاب "اراذلگردان مقیم مرکز"

2011-10-21T15:40:00.000+03:30

۵شنبه ای خیر سرمون قرار بود بعد کار با زوزو سمان بریم "کوک" ناهار بخوریم بعد هم بریم سینما پردیس ملت و سعادت آباد یا یه حبه قند ببینیم , بعدش هم بستنی و یه روز خوب رو تموم کنیم. بماند که بعد اخراج ن. , روز از اولش مسخره شروع شد و کل کارهای اون هم افتاد گردن من , اما به هر حال وقتی مستر غ. تا خود ظفر منو رسوند گفتم نحضی های روز تموم شده و قراره بقیه اش خوش بگذره.
اما همین که رسیدیم به "کوک" دیدیم روی درش خیلی قشنگ نوشته " به علت خراب بودن گاز! تعطیل است"! این بود که اولین قسمت برنامه رفت روی هوا. ما موندیم و حضمان. خلاصه گفتیم ناهار رو بریم نزدیک پارک ملت تا لااقل به سینما برسیم. این بود که سر از یه پیتزریای جدید در آوردیم.اسمش اگر اشتباه نکنم "پینتو" بود یا حالا هر چی. ولی خوبیش این بود که صندلی هاشو بیرون چیده بود و ما تونستیم وسط کلی باد! پیتزامون رو بخوریم.
بعد هم 3:15 بدوبدو رفتیم سمت سینما اما طبق معمول که تو پارک ما یه جند دوری می گردیم تا از این ور پارک برسیم اون ور ,اشتباهی رفتیم سمت باغ وحش و خلاصه ساعت سه و نیم بود که کنار قفس بزها فهمیدیم دیگه دویدن فایده نداره و نمی رسیم. این هم از دومین قسمت برنامه که رفت روی هوا!
و چون دیگه واقعا آبروریزی بود اگر بدون دیدن فیلم می رفتیم خونه ,زنگ زدیم و دیدیم سینما آزادی ساعت ۴ونیم سعاد تآباد رو داره. خودمون رو تا 4وپنج دقیقه رسوندیم به آزادی و اونجا بود که فهمیدیم بلیت ها تا ۱۰ شب فروخته شده و کلا ول معطلیم ! و این طور شد که ما سه نفر سر از نمازخانه سینما در آوردیم . یک ساعتی توی نمازخانه ولو شدیم و آن جا بود که بنده فهمیدم "سمان" این ها بلیت کنسرت شهرام ناظری و حسین علیزاده رو دارن و تا خود جگرم سوخت!
برای جلوگیری از تکمیل ضایعات کل روزمون , رفتیم کافی شاپ سینما تا لااقل بستنی مان را خورده باشیم.
بعد از بستنی و خریدن فیلم "جدایی نادر از سیمین" ,راه افتادیم سمت خانه. من هم مثلا خواستم زرنگی کنم و به جای مترو که باعث می شد مجبور شوم ۲بار هم سوار تاکسی شوم ,تصمیم گرفتیم با اتوبوس مستقیم تا خانه بروم. و این شد که یک ربع به نه ,بعد از کلی حرص خوردن و توی ترافیک ماندن ,رسیدم خانه در حالی که تقریبا هیچ کدام از برنامه هایمان انجام نشده بود اما به جایش کلی خندیده بودیم و خوش گذرانده بودیم با اعضای ثابت کلاب "اراذل گردان مقیم مرکز"!!!

ورود حاشیه ممنوع

2011-10-20T12:09:00.000+03:30

سه روزه داریم هفت از کارخونه میایم بیرون. نه چون شنبه افتتاحیه است و کلی مهمون رسمی داریم و یه دنیا عقبیم و یه دنیا کار ریخته سرمون و قراره رییس جمهور روبان رو ببره.
به خاطر این هم نیست که دیروز صبح دکتر همه رو جمع کرد و خواهش کرد که هر کاری می تونیم بکنیم تا این چند روز هم بگذره و نتیجه یکسال جون کندنمون رو ببینیم.
به خاطر هیچ کدوم اینا نیست.

به خاطر اینه که دقیقا ساعت دو و نمی دونم چند دقیقه دیروز,یکشنبه 24 مهر90, واحد ما با خاک یکسان شد و اینجانب به این خودشناسی رسیدم که اصلا طرف آدم شناسی و این کارا نرم.البته حق بدید آدم توی فاصله ی کانونیش که نمی تونی چیزی رو واضح ببینه.
خلاصه ماجرا تا جایی که عفت کلام اجازه میده اینه که یه مثلث عشقولانه داشتیم ما اینجا درست جلو چشممون که دوتا عنصر ذکور و قاعدتا یک عنصر انوث!! کمی تا قسمتی... بللللللله
بعد یکی از این آقایون شوت فهمیده که بله پای اون یکی هم درمیونه , وسط شرکت داد و هوار. بعد دختره با اون یکی زدن به چاک و خلاصه تهدید و این حرفا و بعدش ما هم که نه سر پیازیم نه سرش به عنوان دادستان لابد و دکتر هم به عنوان قاضی , یه چند ساعتی حرف آقا اولیه و دختره که برگشته بود که مثلا از حقش دفاع کنه رو گوش دادیم و مخمون ترکید و به این نتیجه رسیدیم آخرش که دختره احمق و دوتا پسرها پررو و مزخرف تشریف داشتن. این شد که فرداش دوتا آقا اخراج و دختره هم ماندگار شد.
هرچند دختر ماجرا از امروز دیگر نمی آید و آن هم برای حفظ جانش که مبادا داستان به اسیدپاشی و چاقو ماقو بکشه.
خلاصه چند روز مانده به افتتاحیه , دریغ از یک اپسیلون کار.
دکتر که همش دوره خودش می چرخه می گه چه خاکی به سرم کنم. منم که شدم سنگ صبور و باید هی به دردودلاش گوش بدم.
تازه از اون بدتر , دیگه با این همه حاشیه ,کسی جرات نداره جواب سلام بده. نکنه فردا یه داستانی توش در بیاد.
خلاصه اینم زندگی ماست این روزا البته با سانسور!!

صدای این روزها

2011-10-16T10:16:00.000+03:30

موسیقی این روزهای ما - دوباره و دوباره...

This Never Happened Before - Paul McCartney

نابرده رنج -احسان خواجه امیری

ارمغان تاریکی - محمد اصفهانی

جاخالی

2011-10-16T09:31:00.001+03:30

حالم گرفته. دارم کاری رو می کنم که تو عمرم نکردم. دارم این واحد رو حذف می کنم. پروژه ام آماده نشد. با یه پروژه نصفه نیمه هم که نمی شه ژوژمان کرد. یعنی من جراتش رو ندارم. باز اگه می شد پروژه رو داد و در رفت یه چیزی.
به هر حال از دیشب دارم حواس خودمو پرت می کنم که یادم نیاد قراره از زیرش در برم. ولی حالم خیلی بده. عادت به این کارا ندارم. مخصوصا که از اول هم نمی خواستم این ترم واحد عملی بردارم. به بچه ها هم گفتم نمی رسم. هی اصرار کردن, رفتن با استاد حرف زدن و استاد گفت هر کاری هست تو کلاس می کنیم و کار چندانی نداره.
البته بی انصاف نباشم , خودم هم کم گذاشتم. یعنی نه حالشو داشتم نه انرژیشو. ماه رمضون هم کل نیروم رو گرفته بود. به هر حال از اول عقب افتادم و الان کلی عقبم. ترم دیگه مجبورم باز این واحد رو بردارم. البته خوبیش اینه که فقط ارائه می مونه و مجبور نیستم باز کلاسا رو برم.
و به هر حال هم که فقط A به کار ما میاد و این استاد A بده نبود Anyway!

امروز رو می رم سینما , یه بستنی هم می خورم شاید حواسم پرت بشه.
راستی سه شنبه و پنج شنبه ساعت 6 هم برنامه سینماست. کی میاد؟

!؟

2011-10-13T21:01:00.000+03:30

می دونی چه جوری پیدام کنی.

می دونی چه جوری پیدام کنی؟

می دونی چه جوری پیدام کنی!!!!

پ.ن.:

هیچی...

سیب سرخ یوسف

2011-10-10T20:47:00.001+03:30

مامان توی مهمونی از نمی دونم نوه دایی خاله ی عمه ی مادر مرحومش! شنیده که اگز به سیب سوره ی یوسف بخونه و به خورد ما بده , یه بخت خوب نصیبمون می شیه!!
مادرا هم که قربونشون برم به هر چیزی حتی اگر بدونن که احمقانه است عمل می کنن تا بچه هاشون خوشبخت بشن ,اول صبحی یه سیب سرخ خوشگل داده به منو می گه بخوریشا,ندیش به کس دیگه های.بهش سوره یوسف خوندم.
انقدر این توجه مامان بهم می چسبه که سیبه خودش برام می شه یوسف. از در خونه می زنم بیرونو اولین گازو به بختم می زنم!! سیب که تموم می شه نیشم تا بناگوش بازه. دووبرو می پام ببینم یوسفی چیزی رد نمی شه!!
دیر می رسم .با نیلو 45 دقیقه ای منتظر تاکسی می شیم. ساعت ۷ می شه و ما هنوز نزدیک خونه ایم. سرویس هفت و نیم از آزادی حرکت می کنه! در کمال ناامیدی کاری رو می کنیم که هشت ماهه داریم از زیرش طفره می ریم! زنگ می زنم به مستر م. و می گم شرمنده می شه ما رو هم ببرید!! سوار که می شیم تو دلم می گم اگه مامان می دید جای یوسف ,مستر م. نصیبمون شده ,دفعه بعد بقره می خوه برای سیبه!

بعدانوشت:
از اون بدتر که فرداش هم نیلو خواب می مونه و ما باز مهمان مستر م. می شیم! از اون بدتر که مادرگرام ایشون هم تا جایی از راه همراهمان می شوند و کلی نگاه چپ چپ نصیبمان می شود! اگر این سیبه بخواد همین طوری عمل کنه, فردا یحتمل جا می مونیم و توی ماشین مستر م. شیرینی خورون برگزار می کنیم. امان از دست این مامان ها!!!

همه هستند و فلفل دلمه ای

2011-10-09T23:08:00.000+03:30

امروز نوبت صبحانه بچه ها با من بود. صبح از اتوبوس اول جا ماندیم. اتوبوس بعدی شلوغ بود. تاکسی نبود. زنگ زدیم آقای همکار. هنوز نرفته بود. سوار شدیک . با آقای همکار رفتیم. تقریبا به موقع رسیدیم. صبحانه آن طور که می خواستند نبود. بچه ها املت اردک آبی! و میرزاقاسمی و ... می خواهند. راهمان دور است , نمی توانیم ! به مان گجه و خیار و فلفل دلمه و لیموترش و پنیر و مربای انجیر و آلبالو و خامه باید راضی شوند!
دکتر امروز مستقیم من را خطاب قرار داد. این در شرکت ما یعنی خیلی! بس که دکتر حتی سلام هم نمی کند. گرچه با من همیشه مهربان بوده و حتی چند باری خندیده با ما!!!
روز مصاحبه نمی شناختمش .فکر می کردم یکی از چند مدیر این جا باشد. الان فهمیده ام که از نخبه هاست و الحق که دور سرش آی کی یو می چرخد.
تلویزیون "باران عشق" ژخش می کند. دلم هوای قدیم ترها را می کند.همه ی آن عاشقی های ساده ی نوجوانی را...
امروز س. آهنگ " بذار خیال کنم هنوز..." خواجه امیری را گذاشته بود. یاد تو افتادم. حالم بد شد. سرم را بین دست ها گرفتم و خم شدم روی صندلی . س. تا عصر از تو می پرسید. از خاطره ای که پشت این آهنگ است.
امروز هم مثل هر روز حرف تو بود. به "سم" گفتم فعلا که سرمان را گرم کرده ایم. فقط حیف که همه هستند جز تو که باید باشی.
به هر حال , بگذریم.
همه ی این ها را نوشتم که بهانه ای باشد که چند باری از تو بنویسم.
می دانم تو یاد من نیستی و زندگی ات را می کنی. اما دلم که می تواند به همین نوشتن های کوچک خوش باشد.
راستی

هیچ . فقط خداحافظ...

برباد رفته هیچ وقت فیلم موردعلاقه ام نبود. برایم فقط فیلمی بود مثل همه ی فیلم های دیگر. اما هیچ وقت فکرش را هم نمی کردم که یک روز این قدر شبیه زندگی ام شود این داستان مسخره ی لعنتی...

مینیمایز

2011-10-08T23:48:00.000+03:30

نمی دونم چه خاکی تو سرم بریزم.۴شنبه تحویل پروژه داریم ومن دست و دلم به کار نمی ره. هی می شینم پای کامپیوتر اما به جای کار روی پروژه , می شینم و فیلم می بینم. محاله بیفتم این واحدو ولی مگه A رو به خواب ببینم ,مخصوصا با این استادی که به چشم سیراب شیردون به من بینوا نگاه می کنه ! البته حق هم داره. این ترم اصلا نرسیدم به کلاسم و رسما به مقام خنگول ترین دانشجو نائل شدم. البته بعد از ...
بماند. دعا کنید تو این دوسه روز باقی مانده ,آدم بشم و بشینم یه اپسیلون کار کنم.
الان هم که دارم اینو می نویسم ساعت ۱۱ و بیست دقیقه شبه و به جای این که تا مطلبم تموم شد بپرم برم Cad هایی که تا حالا آماده شده رو برای پلات آماده کنم , مدیاپلیر رو که مینیمایز کردم رو می یارم و می شینم بقیه ی فیلم Hanna رو می بینم.
آدم نمی شیم به خدا!!!

ماموریت غیرممکن

2011-10-07T18:37:00.000+03:30

آقا یکی برداشته یه زنگی رده به ما , یه ماموریت غیرممکن انداخته تو دامنمون. هیچ راه فراری هم نداریم رسما.
از اون ماموریتا که آخرش کلی آدم صدمه دیده هست دور و برمون.
از اون ماموریتا که فقط می تونی بگی " Oh , sh... . I'm SCREWED"
از اون ماموریتا که ...
خلاصه دعا کنید به خیر بگذره. هر چند فکر نمی کنم خیر زیادی توش باشه. عا کنید خیلی شر نباشه.

یعنی پیروزی که توش نیست. لااقل نهایت یه قطعنامه باشه با حداقل تلفات. حالا گیرم جامش هم زهر باشه. اونم چشممون کور , دندمون نرم, سر می کشیمش. به جهنم...

شمال نامه

2011-10-07T17:18:00.000+03:30

داستان شمال رفتن ما با همکاران هم از آن جا شروع شد که چند ماه پیش زمزمه هایی برای رفتن به جایی خارج از شرکت برای خوش گذرانی مطرح شد و از آن جا که ما هم اهل بیرون رفتن با همکاران نیستیم مگر این که واقعا آن همکاران خاص باشند , این شد که چند باری از زیر پیشنهادات در رفتیم تا این که این بار فقط تعداد محدودی از همکاران گلچین شده راهی سفر بودند و ما هم که به شدت دریای خونمان پایین آمده بود نتوانستیم مقاومت کنیم و به محض اعلام آمادگی برای همراهی مثل یک موجودی پشیمان شدیم مخصوصا که بعد از ورزشگاه هیچ انرژی ای برایمان نمانده بود.
اما به هرحال راهی شمال شدیم و طبق معمول وقتی رسیدیم به شهرهای زشت شمال و آن دیوارنوشته های مزخرف و بدترکیب کنار جاده و خانه های بدشکل و آپارتمان های بی ربط , و البته ساحل کثیف و پر از زباله و آدم های بی فرهنگ لب ساحل ,تازه یادمان آمد که قسم خورده بودیم دیگر شمال نیاییم و بی خیال این مناظر مزخرف شویم اما چه فایده که دیگر برای پشیمانی دیر شده بود. این شد که رفتیم گوشه ای و تا توانشتسم به دریا نژزدیک شدیم تا مبادا به جز خود دریا نگاهمان به ذره ای از ساحل و آدم ها بیفتد. بعد هم که یک راست به جنگل رفتیم و جوجه ای و بساطی و خلاصه ۱۲ونیم شب یعد از کلی در ترافیک ماندن به تهران رسیدیم و شنبه صبح با احساس له شدن توس یک تریلی 18 چرخ ,راهی شرکت شدیم و خلاصه شنبه این هفته , کل اتاق ما دسته جمعی له و لورده و آفتاب سوخته بود.
جای شما خالی ...

زنان در معبد سلیمان!

2011-10-04T12:06:00.001+03:30

بالاخره بعد چند روز به اینترنت رسیدم :) سه روزه می خوام بیام آخرهفته رو این جا تعریف کنم ,نمیشه که نمی شه. الان هم که بالکل از شوق و ذوق افتادیم.
ولی جای همتون خالی. بالاخره رفتیم استادیوم برای فینال.
من که تا 2 موندم شرکت و 2:30 میدون آزادی بودم. تا بروبچ برسن مقداری مبسوط در فضای بسیار مفرح میدان آزادی وقت کشتیم!
بالاخره ساعت 4رسیدیم درب غربی .
همون دم در دوتا پرچم .و یه بوق آبی خریدیم ( نه این که ما طرفدار استقلال باشیما , ولی خب از پرسپولیس که بهتره :) )
مونا زودتر رفته بود و جا گرفته بود , ولی از اونجا که ته سالن جا گرفته بود و ما می خواستیم تو کمر زمین بشینیم , این شد که مونا تنها موند اون سر سالن و ما هم نشستیم وسط تقریبا.
بعدش دیگه جز جیغ و بپر بپر و فریاد و ایران ایران و هو کردن بازیکنای حریف و تشویق مخصوص "آرش کشاورزی " :)) و ... کاری نکردیم.
اون قدر بوق و جیغ زدم که بعد سه روز هنوز صدام گرفته , انقدر پریدیم بالا پایین که پشت زانوهام که گرفته لب صندلی ها کبود شده بود!! انقدر هم که با پا زدم تو کمر خانوم جلویی و با دست زدم تو سرش که هنوز عذاب وجدان دارم!!
ولی واقعا قهرمانی خیلی چسبید , مخصوصا که ست اول رو باختیم و هیجان بازی رفت بالا!
به اندازه یه ماه انرژی مصرف کردیم,جاتون خالی :) تا خونه هم پرچما رو از پنجره آورده بودیم بیرون و نزدیک خونه که دیگه از جو استادیوم خبری نبود کلی نگاه عاقل اندر سفیه دریافت کردیم. خدا رو شکر که شب بود و ماه بود و ....
ضمنا اینم بگم که آقایون بس که رفته بودن تماشای فوتبال , کلا روی هم نیم ساعت تشویق کردن ولی خانوما که براشون تجربه ی تازه ای بود عین 4 ساعت رو تشویق کردن. از بازی رده بندی استرالیا-کره تا خود جام...

خلاصه ده و نیم بود که رسیدیم خونه البته له و لورده و پر انرژی :)
و من بدبخت ! که فرداش قراره شمال داشتم با همکارا , پنج صبح مجدد از خونه زدم بیرون به سوی شمال...

بازگشت

2011-09-29T10:16:00.000+03:30

دیروز کاملا ناجوانمردانه کلاس رو پیچوندم. رسیدم کلاس. میترا زنگ زد که مادربزرگم فوت کرده. منم پریدم پیش استاد که پدربزرگ میترا فوت کرده ,من باید سریع خودمو برسونم کرج!! آخه یکی نیست بگه به تو چه بچه! خلاصه پیچوندم .فقط هم برای این که حسش نبود. بعد زنگ زدم "سمان" ببینم میاد اراذل گردی پاییزه. گفت کار دارم , بیا خونه والیبالو با هم ببینیم . گفتم باشه میام. بعد دیدم راهش دوره بی خیال شدم. بعد زنگ زدم سم سم ببینم اون کجاست. دیدم تازه از دانشگاه راه افتاده کو حالا تا برسه. پدرجان گرام هم خیلی دور بودن و نمی شد که بیان دنبال ما. زنگ زدم "پگی" و قرار شد با هم بریم پاساژ تا من بالاخره یه گوشی عینهو همون که دزد نامرد بردش بخرم. تا پگی برسه نشستم یه زنگ زدم به بچه ها حالی ازشون بپرسم بس که این مدت از هیشکی خبر نداشتم. عاطی که خوب بود و مشغول , فری جواب نداد. کوکو هم به همچنین. پگی که رسید دیدم حسش نیست گوشی بخرم! رفتیم پاساژ رو متر کردیم. و بعد از همه مهم تر بستنی معروف بود که جاتون خالی در کمال اراذلگردی نشستیم لبه ی بانک اقتصادنوین و دوتایی خوردیم و بسی چسبید. بعد هم با این کفش های ناراحت کلی پیاده اومدیم تا خونه و این شد که به ست چهارم بازی ایران - کره رسیدیم و مزه ی خوب برد را چشیدیم و از دیدن باخت های مزخرف و آبروبر فوتبال نجات پیدا کردیم. و بعد از مدت ها برگشتیم به خود قدیمیمان. البته به اضافه ی سه بسته دستمال کاغذی فال دار که به نیت سه نفر از پسرک مصّر دستمال فروش خریدم.
همه ی مزه های شیرین ,کمی ملسی را با خودشان دارند بالاخره ... :)

سخن از زبان ما

2011-09-27T16:30:00.000+03:30

در واقعیتِ نوشتن نوعی گواهی بر اعتمادبه‌نفس هست که کم‌کم دارم از دست می‌دهم. اعتماد به این‌که حرفی برای گفتن داری و فراتر از همه به این‌که اصلاً حرفی می‌توان گفت. ـ اعتماد به این‌که آن‌چه احساس می‌کنی و آن‌چه هستی در مقامِ نمونه ارزش دارد ـ اعتماد به این‌که منحصربه‌فرد هستی و نه یک آدمِ بُزدل. دقیقاً همین است که دارم از دست می‌دهم و کم‌کم لحظه‌ای را به تصوّر درمی‌آورم که دیگر نخواهم نوشت.

آلبر کامو

منبع: http://azarm.persianblog.ir/post/936/

پ.ن. : وقتی کامو سخن از زبان ما می گوید!

غردون سرریز

2011-09-26T15:37:00.000+03:30

غردونم پر شده, از بس غر زدم هم خودم دیوونه شدم , هم بقیه رو دیوونه تر کردم!
هیچ دلیل خاصی هم نداره . یعنی نه این که نداره , اما به نسبت دیروز که این قدر غر نمی زدم ,چیزی بدتر نشده که امروز این همه غرم میاد!
هنوز از حرفای دیروز مایک ناراحتم. این قدر رک همه ی حقیقت های مزخرف زندگی مزخرفم رو پرت کرد تو صورتم که آخرش حرصمو در آورد. بهش گفتم حالا لازم هم نیست این همه رک و راست حرف بزنی. بد نیست یه ذره هم دروغ بگیا!
دیگه دست و دلم به کارای کلاس هم نمی ره. حرصم می گیره از این که باز هم یه چیزی از وسطاش دلم رو زده و خسته ام کرده. بعد این ترم , یه ترمی شاید استراحت کنم. استراحت که نه, فقط تغییر موقت زاویه پرسپکتیو!
این کارخونه ی لعنتی هم اففتاح نمی شه , پاشیم بساطمون رو جمع کنیم بریم از این جا. چه قدر هم که ما رفتنی هستیم. همین امید رفتنه که ما رو زنده نگه داشته.
از "موسا" هم که رد شدم و رسیدم به پیامبر بعدی . پیامبری که خودش هنوز نمی دونه مبعوث شده. هر چند ما هم چنان نمازهایمان را به پیامبر اول اقتدا می کنیم.
جمعه قرار است برویم شمال. دریا لازم شده ام مدت هاست. اما فعلا که کم کم دارد بوی جا زدن بعضی ها می آید.
گفتم که غردونم سرریز شده , حالا باور کردید؟

he just stood there

2011-09-25T09:47:00.000+03:30

Source: THE OLDEST FASHION

حال و هوای مهر

2011-09-22T15:20:00.001+03:30

بوی و حال و هوای مهر دارد ما را می کشد.

این حس لعنتیه حالگیریه ته دلمان را چه کار کنیم خب؟!!

Never

2011-09-22T15:05:00.000+03:30

Samantha: I have to ask you a question. It's a good one so think about it. If two people love each other, but they just can't seem to get it together, when do you get to that point of enough is enough?i

Jerry: Never

The Mexican

اون ور خط

2011-09-19T22:37:00.001+04:30

از بچه ها جدا شده بودیم و کمی جلوتر قدم می زدیم. رفته بودیم "بام" تا مثلا غروب آفتاب رو ببینیم منتها آن قدر مشغول حرف زدن شدیم که خورشید غروب کرد و ما ندیدیم!
بحث کشید به جنگ و "دن" گفت: من جنگ رو از نزدیک حس کردم. موقع جنگای سی و سه روزه من و خواهرم تل آویو بودیم. هر روز بمب بود که می ریختن رو سرمون. هر بار یه صدای انفجار میومد دلمون هری می ریخت پایین. تا زنگ بزنیمو و بتونیم بین اون شلوغی خطا همدیگه رو بگیریم و بفهمیم سالمیم می مردیم و زنده می شدیم. ما اون یه ماه و خورده ای جنگ رو از نزدیک لمس کردیم.
می خواستم بگم : سی وسه روز و چند تا دونه بمب ؟! جنگ شما خیلی بچه بازی بوده پس. جنگ یعنی هشت سال و کلی حجله و ضربدرهای روی شیشه ها. نه اصلا جنگ یعنی اون مهدکودک زیرآوارو جنازه های بچه های فلسطینی روی دست و ...
بعد یه نگاه که به قیافه شو جدیت چهره شو که کردمو لرزش صداشو که دیدمو و نفرتش از جنگ رو که حس کردم , به خودم گفتم بی خیال شعار و این خزعبلات. آدم اگه آدم باشه می دونه که جنگ مزخرف ترین و تهوع آورترین اختراع (کشف؟) بشره و اصلا مهم نیست که کدوم ور خط وایستاده باشه. هر دو طرف خط ,آدمان که دارن می میرن و آدمان که دارن عزادار مرگ عزیزاشون میشن. کاش می شد جنگ بعدی, همه سربازا اسلحه هاشونو می انداختن زمینو و به سیاستمدارای دیوونه می گفتن خیلی دوست دارین خودتون برین بجنگین. بعدشم می شستن دور هم و یه پیتزا می زدن و کرکر به ریش دیوونه های اون بالا می خندیدن.
کاش می شد.

بعدا نوشت:
اولندش که من خداییش از جنگ ایران و عراق هیچی یادم نیست جز یه خاطره ی گنگ از زیر پله ای. همین. در نتیجه هیچ ادعایی هم نمی تونم بکنم که از جنگ چیزی لمس کردم.

۲- البته واضح و مبرهن است که حتی "دن" به عنوان یه اسراییلی , توی خون تک تک مرگای این چند سال اشغال شریکه.

۳- البته واضح و مبرهن است که هیچ چیزی زیر این آسمون پرستاره , واضح و مبرهن نیست.

4-ضمنا چرا همیشه مجبور بودیم بین علم یا ثروت یکی رو انتخاب کنیم. یعنی گزینه هر دو مورد جواب صحیح نبود؟

چمن های سبز کارخانه

2011-09-19T10:07:00.000+04:30

چمن های محوطه هم سبز شدند
ما اما زرد زردیم هنوز
جوانیمان را این کار گرفت

تلخ و تاریک و خزعبل

2011-09-16T22:49:00.000+04:30

کلا اعصاب ندارم. همه چیز گره خورده به هم. بد زمونه ای شده. دوراهیه همیشگی زندگیم شده یه تک راهیه نفرت انگیز . تمام انرژی صرف نرفتن از این تک راهی می شه. سرجام وایستادم و سفت خاکای جاده رو چنگ زدم که نرم جلو.
تو فکر یه چمدونم و یه جای دور. خیلی دور. اون سر دنیا. فکر رفتنم. برای رفتن دلیلی ندارم. فقط فعلا نمی خوام بمونم. همین!!

برای همینه که نمی نویسم. می ترسم تلخ و تاریک و خزعبل بشه!

بی ربط نوشت:
موسی هم مسلمون نبود :)

موسای ما

2011-09-10T22:53:00.001+04:30

موسای ما معجزه نمی دانست
نه عصایی داشت که دریایی بشکافد
نه دستی که بدرخشد
و نه معجزه ای که دل سنگ ما را نرم کند
موسا ی ما هارونی نداشت که با سخندانی عاشقمان کند

موسای ما

حتی مطمئن نیستم که

مسلمان بود
اما
با همه ی این نبودن هایش
دلم برایش تنگ خواهد شد
می شود
شده است...

پ.ن.:
موسای ما , حتی نامش هم موسی نبود.

آخی

2011-09-07T09:37:00.000+04:30

سم زنگ زده می گه اون پسرخاله یا پسر عموی مهسا رو یادته اون موقع ..... , می گم آره یادمه , تیر چراغ برق و ...
می گه آره همون.
می گم خب
می گه مرد
می گم!!! , نه اصلا هیچی نمی گم.
می گه متولد شصت بود ,تازه زن گرفته بود. داشت با تلفن حرف می زد ,گفت حالم بده , بعدم افتاد و مرد...
سم همین جوری می گه و من همینجوری تموم مرگ های یه دفعه ای جوونانه ی این روزهای اخیر رو تو ذهنم ردیف می کنم و
فقط می تونم بگم
آخی ....

آهنگ یاد تو

2011-09-04T16:37:00.001+04:30

چقدر خوبه که بدونی یکی یه جایی داره یه آهنگی رو فقط به یاد تو گوش می ده...

منبع:

http://www.facebook.com/#!/Iranian.Population?sk=wall

به سوی تبریز

2011-09-04T15:39:00.000+04:30

خب خب خب , نمی دونی چه مزه ای می ده که 3شنبه ای بعد ساعت اداری , رییس جان زنگ بزنه و بگه شما می تونی پنج شنبه نیای ! بعد شما بپری خودتو بچپونی تو اکیپ سفر به تبریز و بعشم جمعه ای زنگ بزنی به رییس جان که بابا رییس چه شهری داریدا! من هنوز هیچ جاشو ندیدیم. بعد رییس هم برگرده بگه شما تا شهرو ندیدی نیا و شنبه مرخصی OK است و اونوقت یه لیست هم از دیدنی های!! تبریز برات ردیف کنه که بری ببینی و تو هم پاشی با همراهان بپری تو ماشین و بری دریاچه ی مرحوم ارومیه رو ببینی و خلاصه شنبه شب بلیت بگیری و لب به لب برسی تهران و از اونور میدون آزادی بیای این طرف و سوار سرویس بشی و بیای شرکتو و بشینی این جا در خدمت خلق و آی "نوقا" بخوری آی نوقا بخوری....

به این میگن زندگی...

حتی اگر 4شنبه تحویل پروژه داشته باشی و هنوز پلان اولیه رو هم طراحی نکرده باشی!!

شکر لازم...

2011-08-29T12:25:00.004+04:30

گاهی یکی دو ساعت قدم زدن شبانه زیر باران با یک دوست قدیمی و نشستن روی نیمکت پارک و گوش دادن به صدای مهسا وحدت و حرف زدن از همه ی چیزهای مهم و بی اهمیت همان چیزی است که دو سه ماهی است لازم داری و کلافه ای و خودت نمی دانی چه مرگت هست...

آن قدر شکر لازم است این هوا و باران که نمی دونم چه جوری شکرکنم!!! از صبح دارم فکر می کنم کی کجا چه کار خیری کرده که ما این جا شامل چنین لطف و برکتی شدیم. فقط کاش عین همین بارون تو سومالی هم می اومد تا یه ذره با دل خوشتر حالشو می بردیم.

منت

2011-08-28T15:21:00.000+04:30

گر بخارد پشت من انگشت من

خم شود از بار منت پشت من
کو همتی تا نخارم پشت خویش

وارهم از منت انگشت خویش

نمی دونم چرا همین جوری الکی یاد این شعره افتادم!

باز هم اراذل

2011-08-25T09:28:00.003+04:30

انقدر هوا خوبه که می خوام بشینم از خوشی گریه کنم. اصلا یه حالی :)

پنجره رو تا ته باز کردیم و دارم از مورمور شدن از سرما لذت می برم. باورم نمی شه که بعد از این همه روزای گرم مزخرف مرطوب تهوع آور , باز هم هم چین هوایی داریم. هوا بدجوری عشقولانه است. امروز حتما می زنم به خیابان و اگه "سمان " پایه باشه یه دونه از اون Adrift های همیشگی راه می اندازیم و خیابون متر می کنیم. حالا گیرم که اراذل گردیمون بدون دلستر باشه , بابا لوطی های قدیم هم تو این ماه تیزی هارو غلاف می کردن خب ! :)

پایان باز

2011-08-24T15:26:00.000+04:30

هر چه قدر که از پایان باز سینما بدم میاد , زندگیم شده پر از پایان های ولوی رو هوا!!

فان کیلرها

2011-08-23T14:23:00.002+04:30

بعضی آدم ها ذاتا Fun Killer هستند. اصلا هم تقصیر خودشان نیست.
همین جوری بدون این که خبر داشته باشند , به صورت ناخودآگاه می زنند و بساط عیش ملتی را با خاک یکسان می کنند و تازه از آن هم بدتر این که ککشان هم نمی گزد که بابا ما هم آدم بودیم این جا داشتیم برای خودمان حال می کردیم.

خلاصه ما ناجور گیر یکی از این آدم ها افتاده ایم و همین جور پشت هم دارد حال ما را می کند توی قوطی

همین الان هم فهمیدیم که ایشان دارای مشکلی شده اند و برگه ی مرخصی ما که کلی زودتر امضا شده کان لم یکن تلقی می شود چراکه بالاخره ایشان مشکل دارند و ما هم که چغندریم و اصلا مهم نیست که ما هم کار داشتیم برای فردا و هزار و یک نقشه کشیده بودیم خیر سرمان!!!

خبر لعنتی

2011-08-21T08:36:00.000+04:30

نشستم تصور می کنم وقتی که خبر بهم برسه , وقتی که اتفاق بیفته , وقتی که تو برداری و خبر رو روی پیجت بنویسی , من چه حالی می شم. اون موقع کجام ؟ دارم چیکار می کنم؟ عکس العملم چیه ؟ می خندم ؟ گریه می کنم؟ فریاد می زنم ؟ شونه هامو بالا می اندازم؟ نفس راحت می کشم یا چی؟!!

بعد یه دفعه ای احساس خفگی می کنم. یه چیزی میاد و راه گلومو می گیره , حناق می گیرم نفسم بالا نمیاد

اون وقته که دیگه لازم نیست تصور کنم , خوب می دونم کجام و چیکار می کنم اون موقع که اون خبر لعنتی رو می فهمم حالا یا توی پیجت , یا تو تلفن , چت , از دوستات یا هر راه مزخرف دیگه ای ...

تو هم با من نبودی یار

2011-08-14T09:03:00.000+04:30

ما نه آنیم که در بازی این چرخ فلک

هرکه از دیده مان رفت زخاطر ببریم

یا که چون فصل خزان آمد و گل رفت به خواب

دل به عشق دگری داده ز آنجا بپریم

عکس صرفا تزیینی نیست...

سوال ؟

2011-08-13T21:26:00.001+04:30

آقا یه سوال داشتم.
نماز و روزه جزو جزییات دینه یا اصول و کلیات؟

تنهایی یک زخم

2011-08-12T20:16:00.000+04:30

سخت است. درد دارد و سرگیجه و تهوع و سردرد

دوره ی نقاهت رابطه را می گویم. رابطه ای که جراحی شده , کنده شده و دور انداخته شده. جایش درد می کند , می سوزد و

بدتر این که رابطه ای که دیگر نیست , توهم بودنش درد می کند . مثل پایی که قطع شده اما انگشت شستش هنوز می خارد.

به هر حال رابطه ای که خلاف اصولت باشد را باید کنار گذاشت , حالا هر چه قدر هم که سخت باشد , فقط کاش راهی هم برای تمام ایکاش هایی که بعدش به سراغت می آید وجود داشت. راه فراری برای فراموشی. اما حیف که جای زخم لعنتی هر رابطه , هر ثانیه تمام واقعیت نبودنش را توی صورتت تف می کند.

اما حریم امن را باید ترک کرد حتی به قیمت زخم خوردن که یک گوشه ملندن عین مردن است. عین نبودن و نبودن وقتی که هستی گناهی است نابخشودنی ....

هنوز هم

2011-08-12T13:32:00.000+04:30

هنوز هم که هنوز است ,با این که نیستی و دوری و رفته ای و نبوده ای اصلا هیچ وقت , هنوز هم

هنوز هم , حتی وقتی نشسته ام پشت میز و آن طرف میز توی نور شمع کسی نشسته که تو نیستی هنوز هم,

هنوز هم بعد آن همه بهانه که آورده ام برای خودم که تو خیال بودی , وهم بودی, رویا بوده ای هنوز هم,

هنوز هم , که پیر شده ام و سنگ شده ام و سراپا عقل شده ام و پوسیده ام

هنوز هم

اسمت را که می شنوم , می بینم , ....

هنوز هم .......

فرشته ها و آدمیان

2011-08-09T11:00:00.000+04:30

تو یکی از سریال های ماه رمضون که از هر کدوم تا حالا یکی دو قسمت بیش تر ندیدم و از گفته های اطرافیان مثل این که فعلا مال شبکه پنج که مثل اینکه طنز هم تشریف داره از بقیه بهتره , یکی برگشت گفت که خدا فرشته ها رو از خرد محض آفریده.
داشتم فکر می کردم که یه موجود , وقتی از خرد محض باشه چه قدر می تونه زندگی وحشتناکی داشته باشه. تصورش رو بکن که مثل یه روبات ,فقط مشغول تحلیل اطلاعات باشی و اصلا از حس هایی مثل گرسنگی,خوشحالی,غم,ترس,عشق و ... خبری نباشه.
به گمانم خود خدا هم حوصله اش از این همه منطق و استدلال بد شده بود که آدم احساساتی رو آفرید و تازه به فرشته ها هم گفت که جلوش سجده کنن.
هر چی باشه ته تهش عقل جلوی عشق و احساس باید لنگ بندازه. اینو دیگه من شاید ندونم ولی شما که حتما می دونید دوست عزیز :)

لیست کذایی

2011-08-07T23:55:00.000+04:30

یه هفته ای میشه که "استفانیا" ازم لیست شرکت های تاپ معماری ایرانی رو خواسته. هنوز که هنوزه نتنستم چهارتا سایت درست حسابی از این شرکت معماریای کاردرست پیدا کنم. کی ما قراره بفهمیم دنیا رو اینترنت و شبکه و مدیا و .. می چرخونه.
خلاصه آبروم حسابی رفته. کسی شرکت درست حسابی معماری و طراحی و ساخت سراغ نداره احیاناُ؟

نبسته ام

2011-08-06T09:12:00.000+04:30

نبسته ام به كس دل

نبسته كس به من دل

شباهت

2011-08-05T13:08:00.000+04:30

خوب که نگاه می کنم می بینم همه چیز از آن جا شروع شد که
اون شبیه تو بود!
یا من این طور فکر می کردم.

در کمال خونسردی

2011-08-04T09:35:00.000+04:30

گاهی وقت ها آدم از روی حماقت یا چه می دانم جهالت شاید هم فقط از روی تنهایی , خودش را درگیر رابطه هایی می کند که می داند بیمار است , می داند رابطه ای است که نارس خواهد ماند و اگر سقط نشود لاجرم مرده یا ناقص به دنیا خواهد آمد.

وقتی درگیر این رابطه ها می شوی , اگر خیلی خوش شانس باشی - مثل من- و کسی باشد که هوایت را داشته باشد و نگرانت باشد و نگذارد که خواب چشمانت راببرد . آن وقت می رسی به این جایی که من رسیده ام. جایی که باید خودت را از رابطه بیرون بشی , باید در کمال بیرحمی و خونسردی قطع کنی ناف این طفل نارس را و بنشینی و ناظر تقلاهایش برای زنده ماندن باشی و حواس دل لعنتی ات را پرت کنی بلکم خودش توی این دست و پا زدن ها نمیرد.

بدترین نکته ی این رابطه ها این است که باید حواست باشد خونی ریخته نشود , دلی نشکند,آبرویی نرود و خلاصه آبی توی دلی تکان نخورد....

گاهی وقت ها آدم از روی حماقت یا چه می دانم جهالت شاید هم فقط از روی تنهایی چه کارها ه نمی کند و خدا نگران ها را حفظ کند .

2011-08-02T09:04:00.000+04:30

اینو همین الان خوندم , توی فتوبلاگ K1 که تازه افتتاحش کرده. به علاوه ی این مطلب پایین تریشکه اونم باز همین الان تو بلاگ "Things U can't tell just..." خوندم , یادم انداختکه امروز ساعت 4ونیم مصاحبه کاری دارم و ...

رفتن
بهانه نمی‌خواهد
بهانه‌‌های ماندن که تمام شود
کفایت می‌کند
«علی مرتضایی»

نشستم روبه‌روی رئیس و گفتم که چرا می‌خواهم استعفا بدهم. یک ساعتی حرف زد که قانعم کند بمانم. گفتم نمی‌توانم، زیادی خسته‌ و سرخورده ام. گفت لاغر شده‌ای دختر، پای چشم‌هات هم که گود افتاده. اصلا چه کار کرده‌ای با خودت؟ گفتم فقط خسته ام و می‌خواهم بروم. دست آخر گفت حالا که این قدر برای رفتن بی‌طاقت‌ ای، فقط چند وقتی بمان تا کسی را پیدا کنم که جای تو را بگیرد. قبول کردم. گفت کسی با قابلیت‌های تو سخت پیدا می‌شود. از هم‌این حرف‌هایی که وقتی می‌خواهند به غا بدهندت، می‌زنند. گفتم بالاخره پیدا می‌شود. بدی‌ش این است که خستگی را نمی‌شود به دیگران نشان داد. نمی‌شود گفت ببین، دارم توی این چرخ‌دنده‌های لعنتی له می‌شوم. نمی‌شود به‌شان نشان داد که شانه‌هات زیر وزن دنیا چه‌طوری خم شده‌اند. باید جمله‌ها را قطار کنی کنار هم. خواستم توضیح بدهم، صدام لرزید. دوست نداشتم جلوی چشم‌های رئیس گریه کنم. گفتم درباره‌اش بیش‌تر فکر می‌کنم و زدم بیرون. دلم می‌خواست با کسی حرف بزنم درباره‌اش. نشد. من ماندم و بغض. زود برگشتم خانه. نوبت من بود که شام درست کنم.

پ.ن. این که می بینید " ک" های این مطلب این شکلیه واسه اینه که اصولا از همون روز کذایی که چای ریخت رو کی بردم , هراز چند گاهی کلید "ک" از کار می افته.

Mission Impossible

2011-08-01T22:27:00.000+04:30

فقط باید هر طور شده این یک ماه رو زنده بمونم!

روز داروسازی پنج شهریوره و قراره کارخونه رو افتتاح کنیم. الان در اوج کار هستیم , همه دارن له می شن زیر فشار کار! 30 روز وقت داریم و چند ماه عقبیم. آتش نشانی هم به لوله های آب گیر داده و تو این وضعیت , همه دیوارا دوباره کنده شدن! تو زانو تو خاکیم خلاصه.

ماه رمضون هم که شروع شده و قربونش برم روزهام هم که شدن 15-16 ساعت!! تو این گرما و این همه راه تا خونه, حلالمون کنید خلاصه.

استادجان هم که قول داده بود برای خونه کار نده ,حالا شش تا شش تا پلان می خواد ! تازه به طرح متوسط هم راضی نیست و عینهو آب خوردن رو پلانت یه ضربدر میزنه به این بزرگی!

خلاصه , حالا می بینید چرا می گم این یه ماه تنها هدف زندگیم , زنده موندنه و لا غیر!!

امروز و دیروز و فردا...

2011-07-31T15:05:00.003+04:30

دکتر الف جان باز هم از گرما به اتاق ما پناه آورده و از آن جا که مستر ح. از مرخصی برگشته و دکتر آواره شده , به نیم دایره ی میز ما پناه آورده و به معنای واقعی کلمه نشسته ور دل ما! نمی دانید چه فجاعتی است در نیم متری رییس جانتان بنشینید و کار کنید.

هر چند ما Any way نشسته ایم و این جا را می نویسیم.

امروز مستر ف. بالاخره زنگ زدو مستر ف. را مستر دال , رییس سابق معرفی کرده و گفته که نیرو می خواهند و من مانده ام که چکار کنم. بر.وم یا نروم. از نظر مالی و مسیر که کفه ناجور بر ضد این جا سنگین است. تنها چیزی که ما را این جا نگه داشته همانا بچه های این جا هستند و .....

امروز قرار است با اراذل برویم سینما. ساعت پنج و پنجاه سینما فرهنگ قرار داریم برای " این جا بدون من" . فقط مانده ام که چطور نیم ساعته از میدان آزادی پرواز کنم تا سینما فرهنگ,آن سر شهر. عمرا اگر برسم!!!

دیروز تخته شاسی دستم بود ,توی تاکسی جابجا شدم, چنان این تخته رفت توی گوشم!!! که تا این لحظه فعلا که چیزی نمی شنوم! بعد هم شب پشت صندلی برادر جغله ایستاده بودم , لطف کردند دنده عقب فرمودند , شست بینوای پایمان چنان لای چرخ صندلی چرخگوشتی شد که نگو!!! عجالتا صدقه داده ایم بلکم چند روزی بیش تر عمر کنیم یا لااقل زجرکش نشویم.!

جبران

2011-07-29T20:38:00.000+04:30

اغلب موارد عشق یک زن برای محبوب واقع شدن از درجه ی هوشیاریش برای فکر به نتایج این عمل بیش تر می شود و گرچه از فکر رفتار ظالمانه و خیانت مرد در عذاب است اما آن مرد را ترغیب می کند دل به او ببازد در حالی که خود اصلا او را دوست ندارد. سپس , وقتی رنج مرد را دید ,احساس ندامت و پشیمانی در وی بیدار می شود و هر کاری که از دستش بر می آید برای جبران این اشتباه انجام می دهد.

سو برایدهد- کتاب "جود گمنام" نوشته ی تامس هاردی

و من خنگ حسابی پشیمانم!....

داستان یک پنجشنبه

2011-07-28T09:43:00.000+04:30

پنجشنبه است. پشت میزم توی شرکت نشستم. مثل همیشه " کوچه ملی" رضا یزدانی رو گذاشتیم و با "نیلو" داریم لذتش رو می بریم. کم کم صدای آقایون اتاق داره در می آد از بس که صدای خش دار یزدانی رو شنیدن .

مستر "س" طبق معمول معرکه گرفته و داره همون شوخی های عهد بوقیش رو می کنه و همه آقایون هم دارن می خندن. پنجشنبه ها برای آقایونی که معمولن کارشون با سازمان ها و وزارتخونه هاست روزعلافیه. ما هم به سختی و به زور سروصدای موزیک سعی داریم تمرکز کنیم و کارمون رو انجام بدیم.

مستر "م" طبق معمول اول صبحی اومده یه سر به اتاق ما زده تا به قول خودش یه انرژی بگیره و بعد تو این گرمای لعنتی بره توی سایت و بالاخره این تابلو برق لعنتی رو تموم کنه!

دکتر "الف" که چند روزیه به خاطر گرمای وحشتناک اتاقش , به اتاق ما پناه آورده تا زیر باد اسپیلیت یه ذره جون بگیره , هنوز نیومده و ما که مجبوریم به خاطر حضورش مودب و ساکت باشیم , داریم واسه خودمون کیف می کنیم.

خودکار آدمکی ای رو که "داداش بزرگه" برام خریده بود آوردم شرکت و برای "نیلو" نمایش اجرا می کنم.

همه چیز می گه که امروز روز خوبی خواهد بود البته منهای تولد "عمه جان" که امروز بعداز ظهره و من جدّا حوصله ی تولد ندارم. همه ی برنامه مون برای رفتن سه تایی به کافه "نت" رو به هم ریخت. می خواستیم تا قبل ماه رمضان یه بار دیگه سه تایی بریم اراذل گردی. البته هنوز فردا و یکشنبه رو داریم. سینما رو هم که هنوز نشده که بریم!

خلاصه این هم داستان امروز ماست و البته کلی "م"!!!

بعد از سال ها

2011-07-22T00:26:00.002+04:30

یه روز و نیم بهمون مرخصی دادن ,حالا دو روز 8 تا 5 کلاس گذاشتن برامون , از دماغمون در آوردن. جمعه مون هم که به فنا رفته و هیچ . الان خیر سرمون آنتراکه هر چند من به بهونه کار یه نیم ساعتی هست که پیچوندمو اومدم بیرون. ولی خداییش تحمل کلاس تو این گرما و خفگی سالن کار هر کسی نیست. البته یه خوبی داره اون هم این که مجبور نیستم بعد از تولد دیروز , امروز هم برم تولد !

روی سطل آشغالی نوشته گنجایش : 5 لیتر. آخه برادر من, مگه قراره ماءالشعیر بریزیم توش که به لیتر می گی؟!!

بعد از کلی وقت رفتیم فیلم خریدیم , یکیش که دی وی دی خام توشه , یکیش به زبون اسپانیاییه با زیرنویس خزعبل فارسی , اون یکی به زبون ژاپنیه ایضا با زیر نویس مزخرف , یکیش که اصلا مستند زندگیه یه زن درامره!! و کارتونه هم که پرده ایه و خلاصه کلا خورده تو ذوقمون حسابی

سه شنبه ای با 5 تا از همکارا رفتیم " ورود آقایون ممنوع" . حالا هم که نامردا 3 تا فیلمو با هم اکران کردن و مجبوریم دوره فشرده بذاریم. این هفته که ایشالا می ریم " اینجا بدون من" بهرام توکلی عزیز . تا ببینیم کی میشه بریم "آقا یوسف" و" 1359"

دارم از خواب می میرم ,فردا هم که باید 5 از خواب پاشم , اونوقت نشستم فیلم "Devil" رو دیدم!! حالا 100 ساله اینجاست و یه نگاه هم بهش نکردما! فقط جمله ی آخرش بعد از سریال "Supernatural"که کلا آدمو ناامید می کنه خوب بود :

Ramirez: [voiceover] After my mother would finish her story, she would always comfort us. "Don't worry," she'd say. "If the Devil is real, then God must be real, too."

بازگشت ظفرمندانه

2011-07-18T08:53:00.000+04:30

آخیش
. بعد از قطع ناجوانمردانه ADSL خوانه و نصب این ویندوز دیزلی روی کامپیوتر شرکت , امروز بعد از مدت ها تونستم یه سر بیام این جا و یه چند خط بنویسم. کلی حرف داشتم اما بس که این جا باز نمی شد همش یادم رفت. الان هم که کله ی صبحه و باید برم بعد از 4 روز تعطیلی , یه ذره به کارام برسم در نتیجه فعلا باز باید برم. اما خوبیش اینه که لااقل دیگه می دونم این جا باز می شه.

پس فعلا بازگشت ظفرمندانه ام رو تبریک می گم به خودم تا بعد :)

Home sweet home

2011-07-07T09:25:00.002+04:30

من دارم برمی گیردم طبقه ی خودمون ,جای قبلیم. از ور دل مدیرعامل اینا راحت می شم. به قول بچه ها گفتنی "Home sweet home "

آخرالزمون

2011-07-02T15:47:00.001+04:30

مشکل از آن جا شروع شد که "فمنیست"ها زن ها را مرد کردند و

مردها را هم نمی دانم کدام از خدا بی خبری زن کرد
و این شد که حالا زن ها مثل مردها کار می کنند و
مردها مثل زن ها حساس شده اند!
و
این هم روزگار ماست!!!

کاغذ سفید

2011-06-29T10:20:00.000+04:30

یه هفته است نشستم یه کاغذ گذاشتم جلوم , تا تکلیفمو با خودم یه سره کنم. به خودم قول دادم تا لیست تموم چیزایی که برام مهمه و الویت داره ننوشتم بی خیال این یه تیکه کاغذ نشم ( البته صنعت مبالغه استا وگرنه یه هفته رو بست که ننشستم جلو کاغذه. کارای دیگه ای هم کردم خب!)
خلاصه ! هیچ که هیچ. یعنی هر چی به خودم می گم یعنی ببین چیزی که برات مهم باشه , حاضر شی براش بجنگی , حرص بخوری , گلوتو پاره کنی , فحش بدی,غیرتی بشیو... اما هیچی. سیب زمینیِ سیب زمینی!
به هر حال اینم حال و روز ماست این روزا...

یه جای کتاب "خاطرات یک گیشا" یه چیزی نوشته بود تو این مایه ها که "آدم فکر می کنه همه چیزش براش مهمه تا موقعی که خونه اش آتیش میگیره. اونوقته که دو سه تا چیزو بر می داره و می دوه بیرون. بعد می فهمه که نه بعضی چیزا مهم تره!" ( خداییش من از کتابه قشنگ تر گفتم. مال اون خیلی بی مزه تر بود!)

درون

2011-06-28T10:44:00.000+04:30

"ثنا" مامان شده

اونوقت من دارم از ترس میمیرم!!!

آسمان همه جا همین رنگ است جهانگرد!

2011-06-28T10:13:00.001+04:30

همین جوری الکی من هم دلم می خواهد از مهاجرت این جا بنویسم. بالاخره نمی شود که همه ی بلاگ ها از مهاجرت بنویسند و من ننویسم.!

مهاجرت برای من نمی گویم هیچ وقت ولی به طور کلی مسئله نبوده که حلش کنم. از همان اول هم که دلم می خواسته بروم همیشه برای یک دوره ی نهایت پنج ساله بوده. نه برای این که بگویم من آدم خانواده هستم و دلم تنگ می شود و از این حرف ها. نه اتفاقا من متاسفانه یا خوشبختانه آن قسمت از مغزم ( قبلترها می گفتند این چیزها کار دل است. به گمانم دل هم قسمتی از مغز باشد!) که قرار است کار دلتنگی (مغزتنگی؟!) را انجام بدهد از بدو تولد ترکیده بود. در نتیجه قضیه ی دلتنگی کمی تا قسمتی حل است. ( این را البته کسی می گوید که نهایت دور بودنش از خانواده دو هفته بوده است پس خیلی جدی نگیرید. )

سختی و نبودن آزادی و این حرف ها هم برای من باز خیلی مسئله نیست چون هر جای دنیا بروم محدودیت هایم را هم با خودم می برم.

عقب افتادگی های اجتماعی و شعور پایین جمعی و بی قانونی و این ها اما برایم خیلی مسئله است. کدام یکی از ما می تواند بگوید که از این هم نفهمی که هر روز بیش تر در آن فرو می رویم و نفسمان را تنگ می کند ناراحت نیست. چه کسی است که بگوید از بیشعوری راننده ای که وسط اتوبان دنده عقب می رود , از مردمی که لزوم مسئله ی ساده راه رفتن از سمت راست پیاده رو را هم نمی فهمند, اززباله هایی که تما شهر را برداشته , از پلاستیک جمع کن هایی که همان چند کیسه زباله ای را هم که نماینده ی شعور دور ریزنده هایشان هستند را پاره پاره می کنند و باز ما می مانیم و زباله های بو گرفته , از دختران جوانی که خودشان را مثل هرزه های هارلم درست می کنند و از مردهایی که قبل تر لااقل شعور زیرچشمی نگاه کردن را داشتند و این سال ها با چشم های دریده و بی حیا چشم می دوزند , از موبایل های بدون گارانتی, از رییس های میز ندیده , از مرئوس های خسته ی بدبوی کلافه , از بچه های دست فروش , از دست اندازهای کوچه و خیابان وهمه ی این چیزهای کوچک و بزرگ خسته نشده است؟

کدام یکی از ما هر روز و شب از برنامه های صدا و سیما , از فیلم های سینما , از تئاترهای نیمه فعال , از موسیقی های خوب که می میرند و موسیقی های چرندی که بازار را قبضه کرده اند , از مدرک های دانشگاهی ای که سر تاقچه خاک می خورند و به آن همه سرمایه و وقت و جوانی که هدر داده اند دهن کجی می کنند , از جوان های بیکار و افسرده , از شهرستان هایی که با فاصله ی مرگباری از تهران لعنتی عقبند و جوان هایی که فقط خیابان یکطرفه ی مهاجرت به تهران را بلدند , از این همه موادمخدری که در این مملکت ریخته , از مسئولی که تا به در عمرش از اشتباهات و کوتاهی هایش معذرت نخواسته , از ماشین هایی که کل هیکلشان یک میلیون نمی ارزد و هشت نه میلیون پول به جیب سازنده های فسیلش می ریزد و بعد هم در کمال خوشحالی یا آتش می گیرد یا فرمانش کنده می شود و از بنزین بی کیفیت و از تاکسی های بی کولر و از هزار درد بی درمان دیگر خسته نشده؟

همه ی این ها را هم گفتم که بدانید ما جوان های این مملکت باید خیلی سیب زمینی باشیم تا این همه درد و سرطان را نبینیم. پس نمی توانم بگویم این ها مسئله ام نیست. اما فکر که می کنم می بینم گیرم که من بروم , این مسئله ها کجا می روند. نمی گویم که ماندن من این ها را حل می کند اما از رفتن به خاطر این ها هم خوشم نمی آید. یک جورهایی بوی کم آوردن می دهد و خدا شاهد است که کم آورده ام اما خوب که فکر می کنم می بینم که یک عمر است که هزار بار کم آورده ام و باز با سرتقی و لجبازی ادامه داده ام. پس ول کردن به خاطر این مسائل هم کار من نیست.

این که آن ور آب لااقل در تصویری که ما این ور آبی ها داریم خیلی بهشت و گوگوری و تمیز و مودب است و قانون همین طوری چلک و چلک از در و دیوارش می چکد! هم مسئله ام نیست. یعنی این فکر که بروم و از آخر ماجرا وقتی اوضاع روبراه شده و آن وری ها مملکتشان را ساخته اند من یک دفعه بپرم وسط و حال اوضاع خوبش را ببرم , یک جورهایی حس مفت خوری بهم می دهد. یک جوری نمی چسبه دیگه , گیر ندید.

می ماند قضیه ی منظره و طبیعت و هوا و این حرف ها که خداییش دراین یک زمینه هیچی نمی تونم بگم که خدا قربونش برم بهشت رو همین دنیا داده به این بروبچه های اون ور آب که البته واضح و مبرهن است که به قول بینش دبیرستانمان این ها همه عذاب استدراجی بوده و عنقریب است که همه ی اهالی بلاد کفر در آتش جزغاله شوند. اما خداییش اگر زمانی هم بروم مطمئنا به خاطر این هوای مزخرف تابستان های این مملکت گل و بلبل است و لاغیر.

اما از همه ی این حرف ها گذشته آن قدر خنگ نیستم که نبینم که آن طرف مطمئن از آرامش اعصاب و اطمینان خاطر بیشتری نسبت به آینده مان برخوردار خواهیم بود (البته نه لزوما همه , خودمان را عرض فرمودیم!!! ) ,اما فکر می کنم حوصله ی آدم سر برود از آن همه اتفاقی که آن ور دنیا نمی افتد و از آن همه بی خبری قلمبه( این را تجربه نکرده ایم از دوستان رفته شنیده ایم والّا! )

بعد هم یک جورهایی فکر می کنم زندگی در مملکتی که مال خود آدم نباشد مثل زندگی توی آکواریوم می ماند , یک جورهایی آدم از همه چیز دور است. اصلا عین خیالش هم نیست اگر کل کشور محل زندگیش برود روی هوا(البته تا وقتی که منافع شخصیش به خطر نیفتد) , چون هر چه باشد مملکت من که نیست به من چه! از این وضعیت خوشم نمی آید , یک جورهایی بی تفاوتی می آورد و فاصله. منافع جمعی دیگر به پررنگی این جا نیست.

اصلا این همه حرف زدم که بگویم ماحصل کل فکرها و تصمیم هایی که این چند وقت گرفتم به این جا رسید که به نظرم هر کسی توی مملکت خودش راحت تر است. البته این را منی می گویم که فعلا مملکتم اوضاعش آن قدرها مخالف عقاید من نیست. والّا احتمالا من هم تا به حال بساط جمع کرده بودم و رفته بودم!! همه ی این حرف ها که زدم فقط برای خودم و تحت شرایطی که الان دارم صادق است , بعدش را نمی دانم. یکهو دیدید یک ماه دیگر بساط طوری شد که من هم تصمیم گرفتم بروم , آن هم آن قدر دور که حالاحالاها برنگردم.

با همه ی این تفاصیل اما فکر این که بمیرم و فقط همین چهار متر مرب ردیده باشم و نبینم که دنیای آدم های جاهای دیگر چطوری است و چه فکری می کنند و چه می بینند و این که دنیاهایی آن بیرون هست که من ممکن است هیچ وقت نبینمشان دیوانه ام می کند. الان فقط و فقط می خواهم برای چند سال از این فضای آشنای همیشگی خارج شوم و دنیا را ببینم و بعد خسته و با کوله باری ! از تجربه و خاطره و دیدگاه جدید برگردم مملکت خودم و عین آدم از این خاک برخاستیم و به همین خاک برگردیم!!

خلاصه این که , همین!

پ.ن.:
یکی از شخصیت های مورد علاقه ی کودکی من , البته مطمئنا بعد از "عمو جغد شاخدار" که عشقم بود , " جهانگرد" بود . چه قدر عاشق آن چشم های مرموزش بودم که همه جا را دیده بود و آن سکوت عمیقش. :)

بعدانوشت:
بعدش هم ما می خواهیم از دست خودمان فرار کنیم. کجا برویم آخه؟

عکس خانوادگی-2

2011-06-21T12:30:00.000+04:30

همه توی هال جمع شدن.من که همین چند لحظه پیش از خواب پاشدم و بالشت به بغل اومدم توی هال و همونجا وسط اتاق جلوی باد کولر دوباره ولو شدم هنوز چشمام از خواب بسته است .بابا روی مبل نشسته و پاهاش رو دراز کرده گذاشته روی میز جلوش و یه گوشش به تلویزیونه و در عین حال داره حساب کتاباش رو توی سررسید ضایع بنفشش! می نویسه.
مامان طبق معمول تو آشپزخونه است و داره روی کانتر بادمجونا رو پوست می کنه و چشمش هم به تلویزیونه که نمی دونم داره چی نشون میده اصلا.
خواهر بزرگه روی کاناپه ولو شده و مجله همشهری جوان منو می خونه.
برادرجغله با اون پاهای درازش که به زن ملوان زبل گفته زکّی! نشسته روی تابی که خودش بسته به بارفیکس جلو اتاقشو و همینجور که داره تاب می خوره طبق معمول داره چرت و پرت می گه اونم با صدای بلند و نخراشیده اش!
هیچ اتفاق خاصی نمی افته جز مختصر عذاب وجدانی که از حضور تنهای مادر گرام در آشپزخانه حس می شود که آن هم با قولی که برای آماده کردن شام می دهیم آرام می گیرد و ما هم چنان زیر باد کولر سعی می کنیم چشم هایمان را باز نگه داریم!

همین

بهشت کتاب خوان ها

2011-06-18T14:22:00.000+04:30

اگر آدم توی بهشت , تمام روز زیر باد کولر یله نمی دهد و دو تا کتاب نمی خواند و شش قسمت از یک یریال را نمی بیند و اینگونه روز شب نمی کند , پس چکار می کند؟

تمام جمعه ی ما به خواندن و دیدن گذشت و عجب روزی بود بعد از مدت ها.

"خداحافظ گری کوپر" را تمام کردم. با این که "لنی" کمی تا قسمتی به " هولدن" عزیز شباهت داشت اما هم چنان "هولدن" کجا و مابقی شخصیت ها کجا!! مخصوصا که شخصیت "جسی" را که قرار است کسی باشد که "لنی" را به پشت کردن به اصولش وا می دارد , اصلا دوست نداشتم. اصلا "آن" چیزی که برای راندن "لنی"ها از بهشت خودساخته شان لازم است را نداشت. واز همه دردناکتر که آخر داستان لنی دیگر"لنی" دوست داشتنی و معترض ما نبود. طفل معصوم شده بود...

"در بلورین بطری" را هم خواندم. یکی از ماجراهای "آرسن لوپن" بود. یکی از آن سه رمانی بود که توی نمایشگاه همین جوری یکهویی رفته بود توی پاچه ی مبارک. اما الحق عجب داستانی داشت. مردیم تا تمام شد. و استثنائا ترجمه اش هم خوب بود. اسم مترجم را می آوریم شاید بنده خدا مشهور است و ما نمی شناسیم! " خسرو سمیعی"

سریال "Super Natural" هم بالاخره به دستمان رسید. و شش قسمتش را دیروز استاد کردیم. هر چند کمی تا قسمتی به درد گروه سنی الف می خورد.

و جمعه ای بود بس بهشت انگیز!!

پ.ن.:
دیروز را روزه گرفتم تا ببینم قرار است یک ماه دیگر با چه مصیبتی روبروشویم.اما فقط به این نتیجه رسیدم که اگر تمام روز را زیر باد کولر بمانید و نهایت فعالیتان گشتن از این پهلو به آن پهلو باشد نه تنها گرسنه و تشه نمی شوید بلکه موقع افطار که همانا نه شب است می توانید همچنان "برید که داشته باشید"!

درباره ی "اتی"

2011-06-15T13:16:00.000+04:30

یکی نیست بگه بابا به خدا این خانم الف ( ملقب به اتی*!) خل شوخ مسخره هم گاهی احتیاج به یه گوشه دنج بی صدا داره تا بره و یه ذره انرژی جمع کنه برای باقی روز. بالاخره دیوونه ها هم باید نفس تازه کنن.

این میشه که یکهو غیبش می زنه ,میره تو تراس شرکت می شینه تو سایه , ناهارش رو توی باد و خس خس درختا می خوره و هسته های زیتونش رو شوت می کنه پایین احتمالا تو فرق سر کارگرای بیچاره و به این فکر می کنه که خدا رو چه دیدی شاید چند سال دیگه که نه "اتی" ای هست تو این شرکت و نه هسته ی زیتون! این جا این گوشه ی پشتی شرکت بین چنارا , چند تا درخت زیتون در اومد و هیچ کس هم نفهمید که روزی روزگاری یه "اتی"ای بوده که دلش گاهی می گرفته و میومده می نشسته تو تراس و هسته های زیتونش رو شوت می کرده پایین احتمالا تو فرق سر .....

* این جا بچه ها منو "اتی"صدا می کنن . من عاشق این لقبم :)

این روزها

2011-06-15T10:38:00.000+04:30

ان روزها افتاده ام روی دور کتاب خواندن و فیلم دیدن. سعی می کنم میان این همه شلوغی , کمی از خودم را حفظ کنم. همان خودی که با کتاب و فیلم نفس می کشید.

"از به" رضا امیرخانی را خواندم. به من که خیلی چسبید . به خصوص نامه ی آخرش.
الان دار" خداحافظ گری کوپر " را می خوانم. خیلی سال است کتصیم می گرم نمایشگاه بخرمش و خیلی سال است که نمی شود. امسال که عزمم را جزم کرده بودم هر طور شده بخرمش , "سم" از شدت خستگی دلش را به دریا زد و گفت اگر این کتاب را بی خیال شوی و زودتر برگردیم , مال خودم را می دهم بهت. این شد که الان من " خداحافظ گری کوپر"ی دارم که روی صفحه اولش سمت چپ بالا نوشته "20/2/85 - چهارشنبه , 12 ساعت نمایشگاه کتاب - سم سم " و این نوشته از خود کتاب برایم عزیزتر است .

فیلم هم که " The black Irish"را بالاخره دیدم. خیلی چسبید.از آن فیلم هایی بود که مدت توی استونه ام خاک می خورد و حس دیدنش نبود. این جور فیلها معمولا بعدا خیلی خوب از آب در می آیند.

این دو روزتعطیلی را هم چون نشد برویم دریا در نتیجه می خواهم فقط زیر باد کولر دراز بکشم وکتاب بخوانم و فیلم ببینم .همین

دیالوگ های تکراری

2011-06-14T11:46:00.000+04:30

به خاطر نام فامیلی که دارم بارها و بارها شده که با این سوال روبرو شدم که شما با فلانی نسبتی دارید؟

بچه تر که بودم گاهی که از جواب نه حوصله ام سر می رفت می گفتم بله , ایشون عمه ی پدرم هستن. اما الان دیگه حتی از این حرف هم خسته شدم. دیگه فقط می گم نه متاسفانه! این افتخار نصیبمون نشده!

به هر حال بعضی حرف ها و دیالوگ ها واقعا دیگه تکراری شدن!ولی با همه ی اینا دیگه به نوعی شدن جزو هویت و زندگیمون...

2011-06-14T09:52:00.000+04:30

دارم نفس نفس نبودنت رو کم میارم...

مزخرف

2011-06-11T10:22:00.002+04:30

الان انقدر حالم بده عصبانیم مزخرفم که هیچی ننویسم بهتره. در عین حال انقدر حالم بده عصبانیم مزخرفم که اگه ننویسم می ترسم از درون بترکمو خلاص.
فقط همین قدر بگم که دنیای مزخرف آشغال عوضی بی شعوری داریم. همین...

اولدفشن گفت:

2011-06-09T11:31:00.000+04:30

نغمه‌های ماشين‌تحرير

Maybe happiness is this: not feeling like you should be elsewhere, doing something else, being someone else. / Eric Weiner

خوش‌بختی شايد اين است كه آدم دچار چنين احساسی نباشد كه كاش جای ديگری می‌‌بود، كار ديگری می‌كرد، آدم ديگری می‌بود. / اريك واينر

فلسفه بافون!

2011-06-09T10:23:00.000+04:30

آخرش به این نتیجه رسیدم که آدم این قدر مختار بوده که خدا ازش تو عالم ذر پرسیده که تو این دنیا می خواد زن باشه یا مرد!

با این حساب "ترنس" ها هم لابد اونایین که نتونستن انتخاب کنن , دست دست کردن آخرش هم زدن هر دو گزینه!
"گی" ها هم اونایین که عینهو چی از انتخابشون پشیمونن!!

پ.ن.: تصویر :A philosopher by Koninck Salomon

I'm Screwed

2011-06-06T08:58:00.000+04:30

از دیشب حالم بده. به گمانم دلشوره ی امتحان باشه. یعنی امیدوارم که این طور باشه. حالم مثل روزهای تولد سال های پیشم شده. از همون حسای لعنتی " خاک تو سرت داری چه غلطی می کنی؟" افتاده به جونم. این سکوت این طبقه و این قارقار کلاغای لعنتی که این جا رو کرده مثل قبرستون هم نباید بی تاثیر باشه. اصلا من نباید تو جای ساکت و خلوت تنها باشم. برام خوب نیست.
این " دختر پرتقال " لعنتی با اون جمله ی " ما فقط یه بار زندگی می کنیم" که با همه ی کلیشه ای بودنش عینهو کنه چسبیده ته مغزمو داره خون می مکه. این صفحه ی فیس بوک " دن" و " ساشا" که باز یادم می اندازه که چسبیدم تو این مملکت و دارم مثل آدمای نرمال زندگی می کنم. حالم از هر چی نرماله به هم می خوره.
اه باز دارم به مرض " حرام شدگی" مبتلا می شم. هی می گم برندارید آدم رو تعطیل کنید وقتی می بینید عین آدم که نه عینهو بز سرش رو انداخته پایین و داره زندگیشو می کنه. آخه مگه مرض دارید؟

در حال حاضر بزرگترین مشکلم اینه که دو تا سوال دارم تو زندگیم که جواب سوال لعنتی اولی رو می دونم و دومی رو نه! جواب دومی رو پیدا کنم همه چیز درست می شه.

سوال اول اینه که : این جایی که الان هستی و اینی که الان شدی همونیه که باید می بودی و می شدی؟

سوال دوم هم اینه که : قرار بوده کجا باشی و چی بشی؟!

لعنتی ! I'm screwed

روز تعطیل نوشت

2011-06-05T10:00:00.000+04:30

خب خب خب
امروز یک روز تعطیل نمای مزخرفه که تمام ملت در خونه هاشون به سر می برن به جز ما که نمی دونم چرا هر جا می ریم یه دفعه به دل مدیرش می افته که تعطیلات این مملکت زیاده و ایشون وظیفه ی خطیر کم کردن اون رو به عهده دارن و در نتیجه این می شه که تعطیلات ما می ره بر فنا.
خلاصه امروز پانزده خرداد نود , ما نشستیم تو شرکت و از اون اون جا که هم این ور آب تعطیله و هم اون ور آب در نتیجه ما هم کاری نداریم جز سر زدن به این جا.

تو این دو روز تعطیلی " دختر پرتقال " رو خوندم . با این که از " دنیای سوفی" گودرر خوشم نیومده بود و چند صفحه ای ازش رو بیش تر نتونسته بودم بخونم اما دختر پرتقال کتاب خوب و پرکششی بود. به خصوص ایده ی نامه نوشتن پدری که مرده بود به پسرش. اما اشکال کار در پایان بندی کتاب بود که قرار بود مثلا ما به نکته ی مهمی پی ببریم اما به نظرم خوب نتونسته بود حرفی که می خواست بزنه و لب مطلب رو که همون " هممون فقط یه بار به دنیا می آییم" رو خوب برسون. یعنی من انتظار داشتم آخرش رو سرم آوار شه که نشد!

فیلم هم چندتایی دیدم. یکیش " 127 ساعت " بود که خیلی چسبید . هر چند از اون اول می دونستم که قراره با یه ماجرای "Happy Tree Friends" ای روبرو بشم و همین اعصابم رو خورد کرده بود. هر چند "دنی بویل" که قبلا با اون همه هنرپیشه و فضا "میلیونر زاغه نشین" رو ساخته بود این جا با یه هنرپیشه ( الحق هم که "جیمز فرانکو" خوب تونسته بود نقش رو در بیاره با این که اون قدرها هم تا قبل این نقش شناخته شده نبود. من که ازش فقط " مرد عنکبوتی" رو دیده بودم!) و فضای تنگ توی شکاف بین دو کوه تونسته بود خیلی خوب من تماشاگر رو دنبال خودش بکشه و کاری کنه که حوصله ام سر نره.

فیلم دیگه ای که دیدم "HEREAFTER" بود که اولش فقط چون دیدم "مت دیمون" توشه بین اون همه فیلمی که دارم و ندیدم و اصلا هم انگیزه ندارم ببینم این یکی رو گذاشتم شاید ما رو گرفت و دیدیمش! فیلم خیلی گیرا شروع شد و صحنه ی سونامی اولش واقعا خوب دراومده بود. البته فیلم کم کم ریتمش کند شدو از جایی به بعد بیشتر درگیر روابط آدم ها و ذهنیاتشون شد تا این که بخواد روند افتتاحیه ی فیلم که به فیلم های حادثه ای می خورد رو ادامه بده. فیلم خوبی بود و و موقعی بیش تر چسبید که بعد از تموم شدنش یک دفعه روی صفحه ی سیاه نوشت :

Director: Clint Eastwood

فیلم های دیگه ای که دیدم ار تلویزیون خودمون بود . دوتا "شرلوک هلمز" جدید دیدم که خیلی چسبید و واقعا باحال بود به خصوص قسمت اولش. مخصوصا که هنرپیشه ی مورد علاقه ام توی سریال "زندگی در مریخ"هم توش نقش دکتر واتسن رو داشت.

و حالا به نظرم وقتشه یه کم هم برای امتحان سه شنبه ام بخونم!! البته تقریبا آماده ام و شاد کمی دیگه به علافی ادامه دادم. ولی در کل تعطیلات چرت و بی موقعی بود جدّا !

یه خواهش

2011-06-02T10:41:00.003+04:30

از اونجا که می خوام بدونم چی شد که آخر کار به این جا رسید و چی شد که این جوری شد ؟ , ازتون یه خواهشی دارم. از همه ی اونایی که منو میشناسن , حالا یا قدر یه عمر یا قدر یکبار دیدن . یا اصلا فقط قدر خوندن همین جا!
ازتون می خوام که مثل این اروپایی آمریکاییا که تو مجلس ختمشون دوستا می رن پشت تریبون و یه چیزای می گن از کسی که مرده , یه چیزایی از خوبی هاش , بدی هاش , مشخصاتش و در واقع هر چیزی که اون آدم رو می ساخته جدا از این که خوب بوده یا بد.
حالا ازتون می خوام شما هم یه همچین چیزی برای من بنویسید . خیلی برام مهمه پس لطفا حتی اگر تو ریدر این جا رو می خونید این یه بار صفحه رو باز کنید و کامنت بذارید. واقعا ممنونتون می شم.

حتی شما دوست عزیز :)

بعدا نوشت:
جملات قصار و مطالب طنز و حرفای قشنگ نمی خوام. لب مطلب رو می خوام. رک و پوست کنده. اصلا کامنت خصوصی بفرستید پابلیشش نمی کنم. صاف و پوست کنده هر چی به ذهنتون می رسه بگید.اصلا ناشناس بیاید که من هم نفهمم کی هستید.
پللللللللللللللللللیز!

آخرنوشت:
مرسی از همه

رادیو هفت

2011-06-02T09:39:00.003+04:30

این رو دیشب که به زور بیدار مونده بودم , توی رادیو هفت اگر اشتباه نکنم کورش تهامی خوند :

از باغ میبرند چراغانی ات کنند
تا کاج جشنهای زمستانی ات کنند
پوشانده اند صبح تو را ابر ها ی تار
تنها به این بهانه که بارانی ات کنند
یوسف: به این رها شدن از چاه دل مبند
این بار میبرند که زندانی ات کنند
ای گل گمان مبر به شب جشن میروی
شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند
یک نقطه بیش فرق رحیم و رجیم نيست
از نقطه ای بترس که زندانی ات کنند
آب طلب نکرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه ايست که قربانی ات کنن
فاضل نظری

این که بین همه ی برنامه ی تلویزیون , برنامه های ساده و تیپ قدیمی ای مثل رادیو هفت و مشاعره این همه طرفدار پیدا می کنه یعنی چی؟!

تکنولوژی

2011-05-30T15:27:00.000+04:30

یه عمر تمرین کردم و جلو آینه به ماهیچه های بیچاره ی صورتم فشار آوردم بلکه بتونم یه ذره این ابررو بندازم بالا! و بعدش تا یکی یه چی گفت به جای این که مثل خنگا جفت ابروهام بپرن بالا , یه نگاه یه ورکی بکنم به طرف و یه ابرومو همچین بندازم بالا یعنی که بیشین بابا جوجه!!!
اما نشد که نشد تا اینکه
امروز بالاخره وسط چت کردن با "نیلو" , همچین با این آیکون "Raised eyebrow" حالشو گرفتم که نگو. آخ انقدر چسبید که نگو!!

اونوقت هی شما بگید پیشرفت بده. تکنولوژی و مدرنیته فلان و بیسار و سنت و گذشته و اینا واویلتا!!

سرنوشت

2011-05-30T15:02:00.000+04:30

این هم سرنوشت محتوم ماست! هر جا که می رویم آخرش از طبقه ی سوم! سر در می آوریم. دفعات پیش که خوش یمن بود و استعفا دادیم. تا این دفعه چه پیش آید.

نکته ی اخلاقی: هر بالارفتنی لزوما خوب نیست :)

پروژه های ناتمام

2011-05-29T23:23:00.000+04:30

پلان A که در حد خواب و خیال موند
پلان B هم که ناتمام رها شد.
خدا پلان C رو بخیر بگذرونه!

Alors on Danse

2011-05-27T23:04:00.001+04:30

Alors On Danse

قاراشمیات یک معتاد!!

2011-05-26T09:18:00.000+04:30

این که حرف نمی زنم , نمی نویسم به خاطر این نیست که همه چی بر وفق مرادمه و هیچ چیز کم نیست.

اصلا وقتی یه آدمی مثل مثلا "نیلو" زیاد حرف می زنه آدم باید نگرانش بشه چون کلا به زور چند کلمه حرف می زنه. اما آدمی مثل من وقتی تریپ روشنفکری می گیره و تک جمله های قصار می گه و می ره تو خط مینیمالیم حاد , یعنی نه تنها اوضاع خوب نیست بلکه خیلی هم قاراشمیشه.

خلاصه این طوریاست که این روزا , آسه میام و میرم و فکر می کنم که یه آدم چند بار می تونه یه راه غلط رو هی انتخاب کنه .

مشکل این جاست که تو وقتی ندونی راهت کدومه و کجا می خوای بری دم به دقیقه می زنی توی بیراهه و سر از ناکجاآباد هایی در میاری که هیچ بنی بشری قبل تو پاش به اونجا نرسیده.

بعد چهرسال خوندن رشته ای که دوست نداری و سه سال شغلی که ازش متنفری , باز پا میشی این همه راه می کوبی میای این جا و کاری رو قبول می کنی که اصلا اون چیزی نیست که باید باشه و دقیقا همون چیزیه که سه سال تموم زور زدی تا از شرش راحت شی. یعنی اصلا راستشو بخواین زندگی کردن به شیوه ای که دوست نداری خیلی اعتیاد آوره. آدم کم کم معتاد میشه به اهمیت ندادن به چیزایی که می خواد. البته درباره ی من یه جورایی فرق می کنه. چون من نمی دونم چی می خوام و فقط می دونم چی نمی خوام , در نتیجه من به اهمیت ندادن به چیزایی که نمی خوام معتاد شدم!

خلاصه ی همه ی این حرف ها می شه این که :

روزگارم خیلی هم بد است

و تازه اهل کاشان هم نیستم!